GORÉE

Marcus Miller is een jazzmuzikant en componist waar ik al vele jaren een groot fan van ben. Hij werd als jonge bassist ontdekt door Miles Davis. Marcus speelde in Miles’ band en werd van lieverlee één van de belangrijkste jazzmuzikanten en bassisten van deze tijd. Inmiddels is Miller 66 jaar. Ik heb hem diverse keren zien spelen. Op één van zijn albums, Renaissance uit 2012, staat een nummer met de titel ‘Gorée’. Het is de naam van een eilandje voor de kust van Senegal. Op het nummer excelleert Marcus op Bas Klarinet, zijn tweede instrument. Gorée werd één van zijn ‘signature songs’ tijdens liveoptredens. Regelmatig vroeg ik mij af of ‘Gorée’ iets te maken had met Goeree-Overflakkee. Ik vergat het altijd op te zoeken. Ik vermoedde dat er een connectie was vanwege de Nederlandse koloniale activiteiten langs de kust van West-Afrika in voorbije eeuwen. Dat kon haast niet anders.

Marcus bezocht Gorée in 2012. Hij vertelt er steevast over voordat hij en zijn band het gelijknamige nummer ten gehore brengen. Het eilandje was ooit een min of meer belangrijke ‘hub’ tijdens de Trans-Atlantische slavenhandel. Voordat de slaven verscheept werden verbleven ze een tijd op Gorée onder mensonterende omstandigheden. Daarna, moesten ze door 'La Porte De Non Retour'. Zodra ze door die deur geketend aan boord van het slavenschip gingen, eindigde hun leven op het continent van hun geboorte. Het was het begin van de vreselijke reis naar Amerika,'The Middle Passage', naar een nieuw leven van onderdrukking. Het bezoek werd een zeer indringende en bepalende ervaring voor Marcus, juist vanwege zijn Afro-Amerikaanse roots. Het inspireerde hem om een nummer te wijden aan het eilandje. Het Huis van de Slaven (Maison des Esclaves) is UNESCO werelderfgoed en is een symbool van de Trans-Atlantische slavenhandel geworden. Marcus’ aandacht voor deze geschiedenis en de concerten die hij destijds in Senegal gaf, bracht hem een door de UNESCO uitgereikte titel van ‘Kunstenaar voor de Vrede’. Een titel die hij tot op de dag van vandaag eer aandoet en verdient. Hij schijnt een bescheiden, empathisch en sympathiek mens te zijn. Voor zulke mensen heb ik altijd een zwak. De volgende illustraties spreken voor zich waarbij de onderste de beruchte deur 'of no return' laat zien. 

Voormalig president Obama en zijn vrouw Michelle hebben Gorée een jaar later ook bezocht en er zijn diverse foto's waarin Barack in die bewuste deuropening te zien is. Er is ook over gepubliceerd op de website van het Witte Huis. Dit is Michelle's verhaal: Obama's Gorée 2013

Afgelopen paasweekend waren we bij mijn lieve zuster A. Ze woont in Hellevoetsluis en heeft drie weken geleden een nieuwe heup gekregen. Na de operatie in Rijswijk brachten wij haar voor revalidatie naar een buurtzorgclub op het Noordereiland in Rotterdam. Ruim een week later hebben we ze weer opgehaald en naar huis gebracht. Ze herstelt onwaarschijnlijk voorspoedig en loopt binnenshuis al zonder stokken! 

Mijn zussie is vrijgezel en we wilden we haar natuurlijk niet alleen laten tijdens de Pasen. We spraken een brunch bij haar thuis af op eerste paasdag, waarbij wij zouden zorgen voor de innerlijke mens. Zo gezegd zo gedaan. Na de brunch zouden we ook nog een autoritje maken om er ‘even uit te zijn’. Het was schitterend weer dus dat zat allemaal mee. Mijn zus had een tochtje naar de bollenstreek bedacht. “De Bollenstreek?”. Waar had zij het nou over? Dat er meer Bollenstreken bestaan dan die bij Lisse en omgeving, wist ik wel. Maar dat Goeree-Overflakkee daar ook bij hoort, dat was mij en J. totaal onbekend. Ondanks meerdere pogingen is het ons nooit gelukt de bollenvelden bij Lisse in bloei te zien. We strandden steeds in eindeloze files. Het ritje naar 'Flakkee' was dus een heel erg goed idee. Of de bollen al in bloei stonden moesten we maar afwachten. Spannend!

Goeree-Overflakkee is een Zuid-Hollands eiland. Geen Zeeland dus, wat veel mensen denken. Vanuit Hellevoetsluis hoef je alleen maar het Haringvliet over te steken via de gelijknamige dam en sluizen. Ik vond het eiland, van wat we zagen, opvallend mooi. Het lijkt of je toch in een wat rustiger wereld bent terecht gekomen als je zelf in de Randstad woont. In het midden van het eiland ligt het dorp Melissant. Volgens zuslief een één van de uitvalsbasissen om de bollenvelden te bewonderen. De meeste waren nog niet in bloei, maar we vonden een paar schitterende velden met tulpen waar de kleuren echt vanaf knalden. Hier moeten we binnenkort nog maar eens naar toe want de massa komt hier niet. Echt heel mooi en zo hadden we een geweldige eerste paasdag.

De vraag die ik ooit had over de connectie Gorée en Goeree kwam weer boven drijven. Ik besloot dat thuis op mijn gemak eens op te zoeken. Google Gemini is op dit moment mijn favoriete AI:

Nederlandse koloniale activiteiten in Senegal vonden voornamelijk plaats in de 17e eeuw, met de focus op het eiland Gorée, dat vanaf begin 17e eeuw tot 1663 en kortstondig in 1664 in handen was van de West-Indische Compagnie (WIC). Nederland veroverde het op de Portugezen en de forten werden gebruikt voor de handel, waaronder slavenhandel, voordat het in 1677 definitief aan de Fransen werd afgestaan. 

Het kon inderdaad bijna niet anders. Aan het stadje Goedereede dankt het eiland de naam Goeree. Een "goede rede" was een goede haven. De Nederlanders vernoemden het Senegalese eiland naar Goeree vanwege de goede ligging. Een andere connectie, daar komt Marcus Miller in beeld, is dat er ook vanuit Goeree-Overflakkee schepen naar West-Afrika vertrokken voor de slavenhandel. Goeree wordt vooral genoemd als een vertrekpunt voor schepen die vanuit West-Afrika slaven vervoerden naar Noord-Amerika. De associatie dat de zeelieden van Goeree-Overflakkee eigenlijk aan de wieg van blues en jazz stonden is misschien wat erg ver gezocht, maar toch… Voor dit blog is de cirkel dan wel rond 😄

Ik heb de samengevatte historie van de Trans-Atlantische slavenhandel eerder behandeld: Afrika (Hoofdstukje 3). Desgewenst voor wat meer context bij dit blogje. Let wel op, het is een geschiedkundig correct en relevant verhaal want de feiten staan soms haaks op de heden ten dage maatschappelijk gewenste opvattingen over het onderwerp. Ik heb daar echter geen boodschap aan als 'recensent van het leven'. Sic factum est.

NILS PETTER MOLVAER – LANTARENVENSTER, R'DAM

Het was ruim 11 jaar geleden dat we Nils Petter Molvaer, de Zweedse trompettist, mochten bewonderen op 22 november 2014. Eveneens in de arena van LantarenVenster (LV) én op de verjaardag van mijn zoon Stijn. Hij ging die dag niet mee want gaf er de voorkeur aan zijn verjaardag toch op een andere manier te vieren (lees: bier slempen met zijn maten). 

Deze keer waren we wederom met zijn drieën. Ik zei de gek en H. en R. Ik heb last van mijn rug en stapte iets eerder uit de auto om het loopje naar LV te verkorten. De rugpijn openbaart zich met name met lopen. Ik kom er in een ander blog op terug want het is wel een 'dingetje'. In de foyer liep ik C. tegen het lijf. Inmiddels ook een goede bekende vanwege onze tripjes naar de HiFi beurs in Veldhoven. Hij was met een vriend. Meer over Nils Pepper (grapje) en ons vorige concert vindt u hier: Nils Petter Molvaer - LantarenVenster 2014

Tsja. Ik ben bang dat ik kort ga zijn over het concert. Ik spreek uiteraard 100% voor mijzelf, maar ik vond het optreden ronduit saai. Nils kan erg mooi blazen, maar de bassist kwam niet veel verder dan elke seconde een snaar te laten plokken. De drummer deed zijn eigen dingetjes. Slechts twee keer kwam de band tot leven en werd het een pulserende eenheid. Dat laatste is voor mij de muzikale signatuur van Molvaer, maar dat is blijkbaar niet meer. Ik vond het allemaal te mager. Zeventig minuten muziek en een solo-toegiftje van Nils van een paar minuten… Gewoon te weinig ‘Bang for your buck’. De anderen liepen ook niet over van enthousiasme. C. vatte het mooi samen “het ging niet vliegen he?”. Precies, heel mooi samengevat. Prima muzikanten met een uitstekend potentieel, maar ze stegen gewoon niet op.

We zijn bezig om de draad van weleer op te pakken, zie mijn concerten-blog van een paar dagen terug. Dus luisteravonden met whisky en concerten met bier. Twee weken geleden muziekavond bij mij gehad en nu een concert. Het begin is er. In LV gaan we na elk concert nog evalueren met het genoemde biertje, praten we bij en luisteren we ook naar de topmuziek van de DJ…

'De DJ’ draait vaak fantastische muziek die bij ons vaak goed in de smaak valt. ‘Shazam’ hebben we altijd bij de hand, zeg maar. Ik maak meestal wel een praatje met hem. Hele vriendelijke man en inmiddels met pensioen begreep ik van hem. Hij vertelde wat over zijn vroegere werk in de muziek- en platen business en bij de Doelen muziekbibliotheek waar ik vroeger veel leende. We kwamen wederom met wat mooie muziekjes van hem thuis.

Vandaag eens even gezocht op internet of ik wat over onze DJ kon vinden. Wat blijkt, hij heeft een naam 😊: ‘Onno Post’. Van AI: Onno Post, bekend als dj Onno Paloma, is een veelzijdige Rotterdamse dj en huis-dj van LantarenVenster, bekend om zijn brede muziekkennis en eclectische sets. Hij draait diverse stijlen, waaronder jazz, boogie, afro, latin en soul, met een mix van vintage en actuele sounds en vaak te horen op het North Sea Jazz Festival. Leuk om hem wat beter te kunnen plaatsen. 

Al met al weer een fijne avond met vrienden. H. en R. weer bedankt voor het rijden. 

Nils Petter Molvær – trompet
Jo Berger Myhre – bas
Erland Dahlen – drums, sampling

MIKE RATLEDGE – R.I.P.

Weliswaar zijn wij geen muzikanten, maar we hebben ons wel degelijk een muzikale identiteit eigen gemaakt. Met 'wij' bedoel ik heel nadrukkelijk vrienden H. en R., ondergetekende en een paar vrienden die helaas niet meer onder ons zijn. Wat wil je, meer dan een halve eeuw naar muziek luisteren en vele uren daarvan samen? Vooral toen we jong waren. In die beginjaren was luisteren naar bepaalde muziek bijna een dekmantel voor een veel 'ruimere' ervaring. We dompelden onze geesten regelmatig onder in een spirituele waas van fantastische en soms waanzinnige muziek. Een psychoactieve, bijna ayahuasca-achtige trip, maar dan zonder rare substanties. Ik durf de stelling wel aan dat de legendarische Britse band Soft Machine wat dat betreft onze muzikale en spirituele top vertegenwoordigde.

Soft Machine was een baanbrekende band, opgericht in 1966. Hun werk was totaal uniek met invloeden uit jazz, rock, klassiek en andere contemporaine stijlen. Soft Machine kende in de loop der tijd talloze bezettingen, met een indrukwekkende rij van, doorgaans, zeer begaafde muzikanten. De oprichters van de eerste incarnatie in 1966, waren Robert Wyatt, Kevin Ayers en Mike Ratledge. Wyatt is 81 jaar en al jaren niet meer muzikaal actief. Ayers is in 2013 overleden en ik lees juist dat Mike Ratledge ons op 5 februari jl. is ontvallen. Hij werd 81. Wij, de vrienden, hebben de oude garde én Ratledge nooit zien spelen, maar ik vind het niet meer dan gepast, uit dank en respect, om hier bij het heengaan van een belangrijke held uit onze jeugd stil te staan. Wat hebben deze mensen ons leven verrijkt! Luisteren naar Soft Machine is nog steeds genieten, maar soms moet ik ook een brok melancholie wegslikken. 

Soft Machine bestaat nog steeds, zij het dat de huidige muzikanten over het algemeen substantieel jonger zijn dan de oprichters. De band heette een tijdje Soft Machine Legacy maar sinds 2015 weer gewoon Soft Machine. Zoals gezegd hebben we de oorspronkelijke mannen nooit zien spelen. Maar de latere leden waren niet zelden ook legendarisch en we hebben het geluk gehad bij een optreden van 'Legacy' te zijn geweest in De Boerderij in Zoetermeer in 2011. Dat was hoog tijd én onwijs leuk. Goede muziek gespeeld door inmiddels best wel ouwe mannekes 👴😄.

Voor wie meer wil weten over Soft Machine is internet geduldig, maar ook mijn eigen brouwsel in zake deze Britse muzikanten is de moeite waard. Het plaatst de band en onze ervaringen in context: Soft Machine

JACK DEJOHNETTE – R.I.P.

Het zijn er makkelijk meer dan honderd. Meer dan honderd albums die ik ‘heb’ waar Jack DeJohnette als drummer en, af en toe, als pianist en zelfs als saxofonist op speelde. Soms als leider maar nog vaker als sideman. Jack is eergisteren overleden en daarmee verliest de jazzwereld één van zijn allergrootste iconen. Ooit!

Dat ‘hebben’ is een dingetje. Maar daar kom ik straks nog even op terug. Het is in ieder geval zo dat Jack DeJohnette meespeelt op heel veel van mijn  LP's, CD's en streaming albums. Ik denk dat hij in mijn verzameling daarmee wel één van de koplopers is. Zonder dat ik mij daar erg nadrukkelijk bewust van was heb ik dus ontzettend vaak naar hem geluisterd. Meer dan genoeg reden om bij zijn persoon en werk stil te staan. Helaas hebben we hem nooit live op zien treden, volgens mij. AI geeft aan dat DeJohnette tien keer op NSJ speelde. Niet waar ik bij was, voor zover ik mij kan herinneren. Ik laat mij echter graag corrigeren.

Jack DeJohnette, geboren op 9 augustus 1942 in Chicago, was een van de meest invloedrijke drummers en componisten in de moderne jazz. 'Hij stond bekend om zijn technische beheersing en zijn vermogen om traditie en vernieuwing te verenigen', praat ik een website na. 'Oorspronkelijk opgeleid als pianist, stapte hij over op drums en ontwikkelde al vroeg een zeer muzikale benadering van zijn instrument: hij behandelde het drumstel niet alleen ritmisch, maar ook melodisch en klankmatig', van dezelfde website. Zijn doorbraak kwam eind jaren zestig als lid van Miles Davis’ ‘electric’ band, zoals onder andere te horen op Bitches Brew en Miles Davis at Fillmore.

Vanaf de jaren zeventig bouwde hij verder aan zijn reputatie in eigen groepen (zoals Special Edition) en als vaste drummer in Keith Jarrett’s Standards Trio. Dat was een van de langstlopende en meest geliefde formaties in de jazzgeschiedenis die ik relatief recent heb ontdekt. Nou ja, ontdekt, getipt door (wijlen) vriend J. Dat was een onbegrijpelijke ‘erreur importante’ van formaat. Maar ik heb mij gerevancheerd want het Standards Trio luister ik bijna dagelijks en ontroert mij soms tot tranen. Echt waar. 'Geen dag zonder Bach’ zeggen de liefhebbers. Ik zeg ‘no standard without Jarrett’. Geen perfect rijm, maar ik kon geen betere verzinnen.

Voor de volledigheid, het trio bestond uit Keith Jarrett op piano, Jack DeJohnette op drums en Gary Peacock op bas. Gary is in 2020 overleden en Keith is er nog, zij het gedeeltelijk verlamd aan zijn linkerzijde vanwege twee beroertes. Het is onwaarschijnlijk dat hij ooit nog in het openbaar zal optreden. Voor de leken, Jarrett wordt beschouwd als één van de beste pianisten uit de geschiedenis. Zowel in jazz als klassiek. Zijn 'Köln Concert' is het best verkochte jazz album aller tijden.

Maar vele, vele jaren voor mijn late trio-ontdekking luisterde ik al volop naar albums waar DeJohnette zijn kunsten op had verricht. Zoals Bitches Brew en meerdere andere albums van Miles Davis. Mijn eerste LP van Jack als leider was ‘UNTITLED’ op ECM, gekocht op 24 april 1979. Allemachtig, dat is bijna 47 jaar geleden. De mechanische- en audio-kwaliteiten van de LP zijn nog steeds ongelofelijk. De muziek vind ik, nou ja, niet mijn smaak, laat ik het zo maar zeggen. Dat kan (dus) ook. Ik denk dat ik het album destijds kocht in de veronderstelling een mooie Miles-achtige funkplaat op de draaitafel kon leggen. Niets van dat alles. 

Daarna schafte ik andere albums onder zijn naam (allemaal op ECM) aan die ik wél goed vond. Uiteraard ook samenwerkingen met anderen als gastmuzikant. Jack speelde mee op albums van artiesten met klinkende namen, zoals Carlos Santana, John Abercrombie, Pat Metheny, Herbie Hancock en vele anderen. Relatief recent, heb ik nog twee briljante albums aangeschaft: ‘In Movement’ met Ravi Coltrane (de zoon van) en ‘Blue Maqams’ van Anouar Brahem.

Drummers hebben een vitale rol in Jazz, dat is geen nieuws. Misschien is het wel zo dat als hun spel je niet nadrukkelijk opvalt dat het juist goed is. Er zijn drummers die mij wél opvallen door hun eigen stijl. Daar hoort Jack De Johnette niet bij. Ik zie, of zag, hem als een zeer ondersteunende, interactieve en zeer maatvaste drummer met een perfecte groove en timing, maar geen ‘lead’ drummer. Ik heb het aan AI gevraagd en dit was het antwoord: “De perceptie dat Jack DeJohnette meer een interactieve en ondersteunende drummer was dan een klassieke “lead”-drummer sluit goed aan bij hoe muzikanten en critici hem zien: als een uitzonderlijk creatieve, veelzijdige en subtiele drummer, die het collectieve spel naar een hoger niveau tilt, en zich zelden op de voorgrond dringt tenzij de muziek dat vraagt.” Nou, niet slecht voor een leek, toch?

DeJohnette wordt algemeen beschouwd als een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de bop-, fusion- en hedendaagse jazz. Hij is een van die musici die de jazz mede heeft vernieuwd zonder de traditie los te laten. Bovendien werd hij gezien als een warme, bescheiden en inspirerende figuur, die geliefd was bij collega’s en jongere generaties muzikanten.

Ik zou het nog even over muziek ‘hebben’. Dat was vroeger wel iets. We bouwden prachtige verzamelingen op van LP’s, casettebandjes en later CD’s. Maar ja, wat moeten we er nu mee? Alles wat we bezitten, materieel of immaterieel, is intrinsiek vergankelijk. Bezit bestaat in universeel opzicht dus eigenlijk niet. Met het ouder worden raken we geleidelijk letterlijk alles kwijt inclusief onze fysieke integriteit en tenslotte meldt Magere Hein zich. Heftige beschouwingen wellicht, maar van tijd tot tijd voel ik dat zo als ik door mijn study kijk en al die honderden boeken, platen en CD’s zie. Wat moet men er straks mee? Misschien vinden een paar exemplaren nog een goeie plek. Maar de rest...

Toch beschouw ik dat ‘bezit’ nog steeds als waardevol, net als vroeger. Dat streamen is technisch geweldig, maar dat tijdelijke bezit van een LP of een boek of een CD bevat schoonheid die bytes en bits niet bieden. Het bezit is vanuit die visie dan toch waardevol. Net als ons leven een waardevol bezit is en een onderdeel van de cyclus van het leven. Moraal van het verhaal? Ik moet eigenlijk de volledige ‘Standards Trio’ collectie op vinyl aanschaffen. Een mooiere ode aan Jack DeJohnette kan ik niet bedenken.

KLAUS DOLDINGER - R.I.P.

Klaus Doldinger, de componist van de muziek van 'Das Boot', is afgelopen 16 oktober overleden op 89-jarige leeftijd. Ik lees het nu pas bij toeval op internet. Ik heb geen anekdotes die wat met Klaus hebben uit te staan, maar wel hele mooie herinneringen aan de tijd waarin wij naar zijn muziek luisterden. Juist nu mijn goede vriend F. in het ziekenhuis aan het vechten is voor zijn leven, herinner ik mij Klaus Doldinger en zijn band Passport als nooit tevoren. F. woonde decennia in een mooi maisonnette appartement. Hij was daar vele, vele jaren een geweldige gastheer voor ons, zijn vrienden. Bijna ieder weekend, soms meerdere dagen, vierden wij bij hem het leven in al zijn kleurrijke facetten 😂😛😫. Maar muziek ontbrak nooit. Wij luisterden vooral naar onze helden uit de jaren zeventig en tachtig zoals Santana, Frank Zappa, Led Zeppelin, Eric Burdon en vele anderen. Klaus Doldinger’s Passport was ook regelmatig van de partij tussen dat illustere en iconische muziekgezelschap.

Klaus Doldinger werd geboren op 12 mei 1936 in Berlijn. Hij studeerde klassiek piano en klarinet. Maar hij voelde zich meer aangetrokken tot de jazz die Amerikaanse soldaten na de oorlog in Duitsland hadden geïntroduceerd. Hij bekwaamde zich als saxofonist, werd wereldberoemd in Duitsland en een beetje in West-Europa. Maar hij reisde toch maar mooi met zijn muzikanten de hele wereld over. Marokko en Brazilië hadden zijn voorkeur. De muziek die hij maakte én mij aansprak getuigde van een feilloos gevoel voor timing en ‘groove’ die voor Europeanen zeldzaam is.

Klaus had in 1971 ‘Passport’ opgericht, een langlopende jazz-fusion formatie die internationaal toerde en in vijf decennia tientallen albums uitbracht. Het was de enige ‘Doldinger' waar we naar luisterden.  Wellicht vanwege die groove. Dat hij muzikaal veel meer deed, zoals het schrijven van de titelmuziek van Tatort en de ’score’ van Das Boot, dat wist ik niet. Shame on me. Het laatste album wat bij mij (ons) de aandacht trok was ‘To Morocco’, een uitstekende fusie van Marokkaanse muziek en jazz uit 2006.

Ik ken Klaus Doldinger’s en Passport’s oeuvre duidelijk onvoldoende en heb toevallig onlangs ontdekt dat er echt geweldige albums tussen zitten. Luister eens naar het eerste deel van het live album uit 2008 ‘On Stage’ en het prachtige 'Inner Blue' uit 2011. Zulke goede muziek maar er zijn geen eens, of nauwelijks, recensies van te vinden. Jammer. 

Mijn mooie herinneringen aan ‘ooit’, zoals boven genoemd, én de muziek van Passport, motiveerden mij om wat regels te wijden aan het overlijden van Klaus Doldinger. Uit respect voor een erg goede muzikant waar buiten Duitsland te weinig mensen aandacht aan gaven. Ach, weer iemand uit ons collectief muzikaal geheugen die er niet meer is...

CHIP WICKHAM – THE ETERNAL NOW

Iedere vrijdag vraag ik Spotify naar ‘new releases’ gebaseerd op mijn voorkeuren. Op zich werkt het algoritme uitstekend en krijg ik passende suggesties. Maar dat ik helemaal blij ben met een nieuwe release komt niet vaak voor. De afgelopen twee jaar was dat onder andere het geval met muziek van Paolo Fresu, Muriel Grossmann en Charles Lloyd, voor zover ik dat kan terughalen. Deze week eindelijk weer eens een prachtig album: 'The Eternal Now' van Chip Wickham. Saxofonist en fluitist Wickham is een rijzende ster in het Britse jazzlandschap. Hij heeft een paar prachtige albums op zijn naam staan die variëren van enigszins traditionele jazz en hard bop tot meer groovy en spirituele jazz. Ik volg hem al geruime tijd want zijn werk spreekt mij steeds meer aan. Het is Wickham blijkbaar nog niet goed gelukt om zich internationaal op de kaart te zetten. Ik kom nog maar weinig over hem tegen in de muziekpers en sociale media, de Engelse platforms uitgezonderd. The Eternal Now is van dusdanige kwaliteit dat het echt wel hoog tijd is dat ik hier bij Chip en zijn muziek stil te sta.

Chip Wickham (1975) is een Britse fluitist en saxofonist die begon in hip-hop en drum & bass maar zich ontwikkelde naar jazzmuzikant. Jazz is waar zijn hart ligt, zoals hij op zijn website zegt. Hij maakte voor Gondwana Records een reeks spirituele en soulvolle jazzalbums, waaronder Cloud 10 (2022) en Blue to Red (2023) en nu zijn meest recente werk The Eternal Now. Chip combineert traditionele jazz, met sfeervolle en spirituele muziek en invloeden van, onder andere, Lonnie Liston Smith. Hij werkt tegenwoordig veel samen met Matthew Halsall, oprichter en de grote man van Gondwana Records. Zij speelden op elkaars wederzijdse albums. Ik ben ook van Matthew een groot bewonderaar, ik mag wel zeggen van het eerste uur. Matthew's muziek en spel staat, ook internationaal, zeer hoog aangeschreven. Chip is dus in uitstekend gezelschap.

‘The Eternal Now’ is Chips vierde release voor Gondwana Records en wat mij betreft de beste. Deze nieuwe release heeft iets meer eigens dan Chip's voorgaande albums. Ik vind het erg aangename muziek met een heerlijke flow waarbij mijn meeste punten gaan naar drummer Luke Flowers. Maar alle muzikanten verdienen de credits voor het afleveren van dit prachtige album. Onderaan dit blog heb ik hun namen opgesomd.
 

In het recente verleden fulmineerde ik regelmatig tegen de nieuwe stijl van jazz-drummen. Met name de Engelse drummers lijken met elkaar te hebben afgesproken dat ze zo druk en onrustig mogelijk te keer moeten gaan op hun trommeltjes. Vooral geen groove! Daar ben ik het echt totaal niet mee eens. In mijn beleving is een jazzdrummer de motor en sfeermaker die met groove, dynamiek en interactie zowel de timing bewaakt als de muziek vooruit stuwt. Dat gaat niet als je de drumkit als expressief instrument gebruikt en de pulse loslaat zoals bij meer vrije stijlen. Flowers begrijpt dit als geen ander; geen gekloot op trommeltjes. Hij heeft niet voor niets een muzikaal CV dat er niet om liegt. Als die man een groove neerlegt ga ik bijna zweven. Luister maar eens naar ‘Nara Black’. 

 

Geweldig toch? Het klinkt warm maar ook een beetje vertrouwd. Ik zie op het filmpje ook de aloude Fender Rhodes, wat een geweldig instrument. Ik moet ook denken aan 'Return to Forever' met onder andere Flora Purim. Het was ooit één van de belangrijkste en meest succesvolle jazz-fusion bands. Maar ja, wie weet dat nog? Hun eerste en meest succesvolle album is van 1972 en Chick Corea overleed inmiddels alweer bijna vijf jaar geleden...

Zoals alle Gondwana producten klinkt dit album excellent. Halsall en zijn recording engineers slagen er doorgaans in om een warme, rijke en gedetailleerde sound neer te zetten die overtuigt zonder klinisch te zijn. Ondanks de veronderstelde inferieure kwaliteit van de Spotify stream*) klinkt deze muziek serieus goed in mijn 'Mancave'. De vintage en refurbished Luxman versterker en idem B&W speakers zijn uiteraard essentieel daarbij, want die staan hun audiofiele mannetje nog altijd met verve. Deze muziek komt overtuigend binnen, maar met High End audio apparatuur zal het zeker nog briljanter klinken, mits de akoestiek ok is. Chip beveelt overigens de vinyl versie aan van zijn album. Maar dat is een muzikant en die hebben veel verstand van muziek maar weinig van audio 😂😂😂

*) Audiofiele statusretoriek noem ik het. 'Presbyacusis' heet het natuurlijke gehoorverlies vanaf ons twintigste levensjaar. Dat gaat heel geleidelijk maar het neemt ons gewoon te grazen. De teruggang zorgt er voor dat het verschil tussen lossless en lossy (mits hoogste compressie-kwaliteit) vanaf een bepaalde leeftijd, ongeveer vijftig, vijfenvijftig jaar, niet meer waarneembaar is. Het verschilt uiteraard per individu. Ook 24 bits/44,1 kHz audio ligt trouwens buiten de waarneming van het volwassen menselijk gehoor. Het bestaansrecht daarvan is technisch en ligt bij de extra speelruimte die het biedt bij mixing, mastering en nabewerking.

 

Spotify streamt overigens vanaf deze maand lossless tot 24 bits/44,1 kHz. Het wordt stapsgewijze uitgerold en vanaf vandaag (!) bij mij. Sterker, vanaf nu! Het is de audiofiele aardverschuiving waar men al jaren op zit te wachten. Voor mij minstens tien jaar te laat ben ik bang. Ik kan het nu niet testen want mijn Yamaha streamer ondersteunt het niet. Bovendien weet ik voor 99% zeker dat ik het verschil niet ga horen. Maar ik ben toch wel nieuwsgierig, ondanks mijn leeftijd. Bovendien, 'The proof of the pudding', enzovoort... Spotify vraagt (nog) geen etxra geld. Dat kan wel eens lastig worden voor veel andere aanbieders. Ik ga eerst maar eens een nieuwe streamer kopen voor in de huiskamer. Dit wordt zeker vervolgd!

Sorry, ik dwaal af, het ging over Chip Wickham's nieuwe album. De muziekstijl op deze studioset van Wickham wisselt met natuurlijk gemak van groovy modale hardbop naar rustiger of soulvollere songs. Maar, jemig, elke noot is 100% raak. Waanzinnig goed gewoon en, zo lijkt dat, moeiteloos gespeeld. Al met al, dit album is niet grensverleggend, maar de muzikaliteit, het vakmanschap en de sfeer van Wickham's muziek is subliem. Ik voorspel dat deze man een artiest van grote betekenis kan gaan worden. De tijd zal het uitwijzen. Absoluut aanbevolen, maar dat zal geen verrassing zijn.

Chip Wickham – altofluit, fluit, sopraan- en tenorsaxofoon

PEACH. – vocals

Eoin Grace – trompet & flugelhorn

George Cooper – Fender Rhodes

Simon ‘Sneaky’ Houghton – contrabas

Luke Flowers – drums

Christophe Leroux – cello

Snowboy – conga’s & percussie

Mohamed Oweda – viool

Lia Wickham – vocals

NOTE FROM BRAD

Brad Mehldau hebben we (vader & zoon) solo zien optreden in De Doelen, kort na Corona. Daar heb ik ook eerder over geschreven. Ik zocht natuurlijk naar het nieuwe trio van Brad, zie de blog hiervoor, maar het eerste wat ik bovenaan zijn website zag was een 'Note from Brad'. Een paar regels. Daaronder echter een link naar de volledige tekst van 1 maart jl. In deze buitengewoon onrustige tijdgeest laat het zich raden waar Mehldau wat over kwijt wil. Als mens, muzikant, wereldburger, maar vooral als Amerikaan, alhoewel hij al jaren in Amstelveen woont. Ik was onder de indruk van de tekst en deel hier de link: 

HYPERLINK: NOTE FROM BRAD

CHICK'S TRILOGY & BRAD'S TRIO

Mijn grootste blunder is toch wel het missen van het bestaan van het ‘Keith Jarrett Standards Trio’. Het wordt gerekend tot één van de beste pianotrio’s uit de jazzgeschiedenis. Keith Jarrett (p), Gary Peacock (b) en Jack DeJohnette (dr). Na decennia naar Jarrett te hebben geluisterd en een hele discotheek van de man te hebben opgebouwd werd ik door JV op het bestaan van het trio gewezen. Zie mijn blog elders. Wat een blunder, wat een misser en hoe was het mogelijk? Maar het was vooral een cadeau. Ik had opeens toegang tot de allerbeste muziek die ik ken en sinds de 'ontdekking' heel vaak luister. 

Gisteren kreeg ik van zoon Stijn een Youtube-link naar een ander trio: ‘Brad Mehldau, Christian McBride en Marcus Gilmore'. Een telefoonopname helaas, maar wauw, waanzinnig goed zeg. Weer een ontdekking? Een legendarisch trio in de maak? Op internet nergens behoorlijke opnames te vinden van deze mannen en ook geen nadere informatie. Behalve op Brad Mehldau’s website. Daar lees ik dat ze in deze constellatie dit jaar optreden in Azië maar niet in Europa. Dat is balen. Ik heb het agentschap van Mehldau een mail gestuurd met de vraag of er nog een kans in zit dat we dit trio ooit hier te zien krijgen of dat er wellicht een live album in de pijplijn zit. Ik ben benieuwd of ik een reactie krijg.

Al zoekende naar bovenstaand trio stuitte ik op een andere en nieuwe (!) misser van mij: 'Chick Corea Trilogy', ook nooit van gehoord. Minder pijnlijk dan bij Keith Jarrett want het CCT heeft maar drie albums gemaakt en het KJST meer dan twintig. Maar ook muziek van uitzonderlijk en virtuoos niveau. De drie albums bestaan uit live opnames van Chick Corea, Christian McBride (Bas) en Brian Blade (Drums). Dit trio speelt standards, werk van Corea, Thelonious Monk, Miles Davis en anderen. KJST spreekt mij net wat meer aan, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ook CCT een geweldige combinatie was.

Dan te bedenken dat we ze live zouden zien in deze samenstelling op 18 maart 2020. Nota bene in het Concertgebouw. Op dat moment realiseerde ik mij niet echt wat een bijzonder optreden dit zou zijn geweest. Corona en uiteindelijk het overlijden van Chick betekenden helaas een definitief einde aan de mogelijkheid hen ooit nog te zien optreden 😢.

ANOUAR BRAHEM – TIVOLI UTRECHT - 24 APRIL 2025

Alweer zeven jaar geleden stak ik hier de loftrompet over Anouar Brahem’s album ‘Blue Maqams’. Anouar komt uit Tunesië en speelt de Oud, een snaarinstrument uit dat land. Onze onlangs overleden vriend JV en zijn vrouw CK zagen hem ooit spelen in Parijs toen zij daar woonden. JV bracht die ervaring weer op ons over. Ik kende, als enige in ons muziekclubje, Anouar's muziek niet maar leerde zo een aantal prachtige albums van zijn hand kennen. Brahem houdt van samenwerkingen met allerlei muzikanten en bracht onlangs een nieuw album uit op het ECM label met de naam ‘After The Last Sky’. Afgelopen donderdag bezochten we een optreden van Anouar met zijn band in de grote zaal van Tivoli in Utrecht. We mochten geen foto’s, filmpjes en geluidsopnamen maken. Dus hierbij een foto die ik ooit eens heb gemaakt van de grote zaal zonder artiesten 😊

Om eerlijk te zijn was ik niet enthousiast over het nieuwe album en ik hield mijn hart vast voor het concert. Maar livemuziek is vaak beter dan het studiowerk, zeker bij jazzmuzikanten. We gingen het meemaken, misschien viel het mee. Het was sowieso een bijzondere avond want wij gingen met CK en haar zoon H. We hadden ze sinds de uitvaart niet meer gezien en het was ontzettend fijn hen weer te spreken. De avond voelde zo ook een beetje als een eerbetoon aan JV.

Maar, helaas, ik vond het concert onder de maat. Het vuur ontbrak en zeker in het begin vroeg ik mij af “luisteren ze wel naar elkaar?”. Uiteraard waren er meerdere mooie momenten maar het samenspel van bassist Dave Holland en Anouar zonder de anderen was ronduit briljant. Dat was het hoogtepunt van het concert wat mij betreft. Mevrouw Anja Lechner streek haar Cello ongetwijfeld feilloos maar ik vind dat instrument niet harmoniëren met deze muziek. Van Django Bates achter de piano was ik ook niet echt onder de indruk. Was het misschien mijn avond niet? Mm… zou kunnen, maar de vrienden waren ook niet erg enthousiast. Gelukkig vond CK het optreden erg mooi en had ze in ieder geval een geweldige avond. Dat hebben we uiteraard gerespecteerd en haar plezier dus niet verpest door kritisch gezeur van onze kant.

De nazit was erg gezellig. Biertje erbij, ouderwets, zoals het hoort. We spraken over het concert natuurlijk, ons wel en wee van alledag maar natuurlijk ook over het onverwachte overlijden van Jonnie Boer van de Librije. Triest en een schok voor de culinaire wereld. 

We namen afscheid en beloofden elkaar snel weer op te zoeken. O ja, we reisden met de trein, de tweede keer voor mij dit jaar, echt waar! Heen was het staan, maar terug konden we zitten in de dubbeldekkert. Best lekker!

Anouar Brahem - Oud
Django Bates - Piano
Dave Holland - Contrabas
Anja Lechner - Cello

FINK – TIVOLI UTRECHT – 25 MAART 2025

In mijn vorige blog verhaal ik over de twijfelachtig rol die muzikant Fink had tijdens mijn eerste kennismaking met zijn muziek. De man heeft geen idee natuurlijk en hem treft geen blaam. Ik had gewoon beter op moeten letten. Lees de blog hiervoor maar om te begrijpen waar ik het over heb.

J. was aangenaam verrast dat ik Fink's muziek ook goed vond en ze besloot thuis een ticket te boeken voor mij en Stijn. Fink zou op 25 maart optreden in Tivoli, nota bene op haar verjaardag! Zij zou dan met mijn zus een paar dagen in Londen zijn. Het leek haar wel een leuk cadeautje voor man en zoon. Even wat andere muziek dan die mannen doorgaans beluisteren. Maar de voorzienigheid, Providentia Dei, bepaalde anders, zoals eveneens in het vorige blog valt te lezen. Londen kon dus geen voortgang vinden, maar J. was op haar verjaardag zodanig in relatief goede doen dat we de stap waagden en op haar verjaardag naar Utrecht reden. 

Wie is dat eigenlijk, Fink? Zijn echte naam is Fin Greenall. Hij is een Britse muzikant geboren in 1972 in St. Ives, Cornwall. Hij begon zijn carrière als dj en producer in de elektronische muziekscene. Met zijn band is hij via allerlei muzikale stijlen geëvolueerd naar een heel eigen pop/rock/minimalistisch georiënteerde sound. Als optredend artiest is Fink vooral actief als (geweldige) zanger en gitarist.

Bij de kassa van Tivoli aangekomen bleek dat het staanplaatsen waren… Nee toch he? Dat hadden we even over het hoofd gezien. Maar niet getreurd. J. laat zich door dit soort onvoorziene situaties beslist niet uit het veld slaan. Ze lepelde een overtuigend verhaal op over haar lichamelijke gesteldheid en daar was natuurlijk geen woord van gelogen. Het aardige meisje van de kassa regelde een pasje zodat we met de invalidelift naar de vierde verdieping en de Ronda-zaal konden gaan. ‘U wordt boven verder geholpen door een collega’. Nou, dat was zeker het geval. We kregen van een onvoorstelbare aardige jongen twee stoelen en een eigen plekje aan het balkon, onze eigen loge waar we op het gepeupel én de toneelvloer keken. Hij kwam steeds checken hoe het ging en gaf ons tweemaal een groot glas water. Geweldige service.

Het werd best een indrukwekkende avond. De zaal was uitverkocht, het publiek enthousiast en er hing een opvallend goeie sfeer in de zaal. De avond begon met een singer-songwriter gitaarmeisje. Die had van ons achterwege mogen blijven. Na het meiske en een kleine pauze opende Fink met twee songs die ik hooguit aardig vond. Maar daarna kwam hij en de band op gang. Voor de zaal speelde hij blijkbaar enkele bekende nummers, die kende ik uiteraard niet. De muziek werd af en toe hypnotisch, bijna minimalistisch. Het is geen spectaculaire muziek maar ook weer niet klein of intiem. Absoluut authentiek en eigen. De set bestond, begreep ik achteraf, voornamelijk uit nummers van het album Perfect Darkness.

Fink heeft een prachtige doorleefde stem en zijn stem en stijl evolueert blijkbaar met elk nieuw album. Ook de drummer viel op door zijn uitstekende spel op gitaar, drums en zijn heel mooie tweede stem. Nota bene tijdens het drummen! Het publiek was zeer gevarieerd qua leeftijd en geslacht en, dat is tegenwoordig blijkbaar bijzonder, muisstil tijdens de zachtere nummers. Dat was bij het gitaarmeisje wel anders. Best wel zielig eigenlijk. Ik ben te soft denk ik. Na ongeveer twee uur en drie toegiften was het gedaan.

Precies op het einde van het concert hielp 'onze' jongen ons naar de lift zodat we snel en vóór de meute het theater konden verlaten! Geweldige service van Tivoli! Het werd al met al een schitterende afsluiting van een zeer memorabele verjaardag die we nooit meer zullen vergeten!

Stijn belde ons gisteren. Op Youtube stuitte hij op een filmpje genaakt op een HiFi beurs. Een onwaarschijnlijk dure audioset werd getoond aan typisch High End audio publiek: kalende mannen van 50 plus en geen vrouw te bekennen. Maar het was met name de muziek die uit de speakers schalden die zijn aandacht trok. Mooi en apart. Na de demo vertelde de audio-mijnheer wie de artiest was. Ik denk dat u het wel kan raden. Toeval bestaat niet.

Fink – zang & gitaar
Tim Thornton – drums & gitaar & zang (tweede stem)
Guy Whittaker – bass

NIK BÄRTSCH RONIN – LANTARENVENSTER – 7 DECEMBER 2024

De cirkel was gisteren rond, zoals dat heet. Ik verklaar mij verderop in deze blog nader... Op 7 oktober 2017 traden wij voor de eerste keer aan bij een concert van Nik Bärtsch. Dat was in de kleine zaal van De Doelen in Rotterdam. Wij waren met zijn vijven: vriend R, ondergetekende met mijn zoon Stijn en vriend JV. met zijn zoon HV. Ik hanteer deze lettercodering zoals altijd in mijn weblogs. Het leest wat lastig soms, maar ja, alles voor de privacy niet waar? Stijn heb ik altijd al voluit geschreven, dus dat laat ik maar zo. De foto hieronder is gemaakt in De Doelen in 2017 met Nik links achter de vleugel.

Het was de bedoeling dat wij gisteren met vier man, ons muziekclubje, weer naar Nik in LantarenVenster zouden gaan. In maart had R. de kaartjes al geregeld voor ons oudjes. De zonen waren verhinderd of iets dergelijks, dat weet ik niet meer precies. We hadden er al een tijdje zin in, want een concert van Nik is altijd oké.

Maar de (on-)voorzienigheid speelde ons op een zeer trieste manier parten. Op 6 november jl. is JV. ons ontvallen. Hij was al geruime tijd ziek en in juli bleek de palliatieve weg naar het einde helaas te zijn ingezet. Desondanks was de schok groot toen het eenmaal zover was. Ik durf wel te zeggen dat JV. de spil van onze muziekclub was. Enerzijds vanwege zijn enorme muzikale kennis maar beslist ook met dank aan zijn zorgvuldig opgebouwde en unieke audio-installatie. We hebben daar vaak van mogen genieten op zijn schitterende zolder. Daarnaast hebben we door de jaren heen een groot aantal concerten bijgewoond, al dan niet met één of meerdere zoons erbij. Vier heel verschillende mannen vormden zo samen een bijzondere en unieke vriendenclub.

Het zal duidelijk zijn dat we JV. zeer, zeer zullen missen. In de eerste plaats als sympathieke en zeer bescheiden mens maar ook in zijn rol als een enthousiaste en gedreven muziekvriend. Een rol die hij bijna tot het einde met verve vervulde.

Het was JV. die ons enkele jaren geleden kennis had laten maken met een album van Nik Bärtsch en het was een instant succes. Voor zover ik kan nagaan zou het de vierde keer zijn dat we als muziekclub weer een live uitvoering van Nik en zijn band zouden bezoeken. Maar er was natuurlijk die lege plek... Het was dan ook een briljant idee van R. om zoon HV. in de plaats van zijn vader mee te vragen naar het concert. Zo is het ook gegaan. Muziekvriend H. was er dit keer ook weer bij. De ontmoeting met HV. in de foyer van LantarenVenster was het eerste weerzien na de indrukwekkende uitvaart van zijn vader. Het was een moment waarbij we uitgebreid stil stonden bij JV. en alle emoties rondom zijn overlijden. 

Maar we kwamen natuurlijk ook voor de muziek. Sinds dat eerste concert in De Doelen maakte HV.’s aanwezigheid deze avond de cirkel dus rond. Bärtsch trad op met zijn ‘Ronin’ band. Er bestaat ook nog een ‘Mobile’ band met dezelfde bandleden. ‘Integral musical concepts within a ritualistic framework’ staat op Nik’s website onder het kopje Mobile. Het zal wel, muzikaal kan ik weinig verschil ontdekken. Voor de volledigheid en context verwijs ik naar mijn eerste blog over Nik Bärtsch:

Nik Bärtsch (Blog 2016)

Het nieuwe album ‘SPIN’ van Nik, had deze week zijn wereldpremiere. Op de concertavond werd de LP-versie verkocht die Nik zelf nog niet eens gezien had, zei hij tijdens de introductie van de bandleden. Ik had wat moeite met het eerste deel van het nieuwe album. Ik miste bij die nieuwe nummers eigenlijk het bijna bedwelmende repetitieve spel die de band kenmerkt, de ZEN funk zoals Nik dat ooit noemde. Uitstekende muziek, maar toch...

Pas bij de laatste twee nummers was die herhaling er weer en dat waren dan ook oude ‘Moduls’ in een vernieuwd jasje. Nik geeft zijn nummers geen naam maar een ‘Modul’ met een volgnummer. 

De zaal van LantarenVenster zat bomvol. Men had zelfs twee rijen losse stoelen vlak voor het podium gezet. Een uitverkocht huis dus. Dat was in 2017 in De Doelen wel even anders. Toen zaten we met een handje vol mensen. Nik is blijkbaar hot 😊. Het concert verliep min of meer in hetzelfde patroon als het album. De eerste nummers een beetje anders dan anders, maar best wel prima. Naar het einde toe werd het, wat mij betreft, steeds beter. De toegift vond ik niet minder dan verpletterend goed. Na ruim vijf kwartier was het gedaan.

Het was een bijzondere en gedenkwaardige avond waarbij het niet te vermijden was dat JV.’s afwezigheid pijnlijk en voelbaar was... R.I.P. JV.

Nik Bärtsch – piano
Kaspar Rast – drums
Sha – altsax, basklarinet, contrabasklarinet
Jeremias Keller – basgitaar

QUINCY JONES - R.I.P.

Gisteren is Quincy Jones overleden. Hij is 91 geworden. ‘Mooie leeftijd’ zegt men dan en dat is wel waar denk ik. Je hebt dan een echt vol leven achter de rug en in geval van Quincy is dat meer dan van toepassing. De man’s leven en culturele erfenis is werkelijk ongelofelijk. Kijk maar eens op de (engelstalige) Wikipedia pagina’s.

Als ik op mijn blog een korte necrologie schrijf, dan is dat meestal omdat ik met die persoon, of zijn of haar werk, een zekere band had ontwikkeld. In Quincy’s geval was dat niet van toepassing. Althans, niet direct.

Zijn werk als producent en arrangeur is legendarisch, waarbij voor mij Michael Jackson’s ‘Thriller’ en ‘Bad’ het eerst te binnen schieten. Ik heb trouwens een zeer zeldzame Thriller-versie op CD. Daar staan interviews op met Vincent Price die het iconische inleidende verhaal (en de griezelige lach) van het album insprak én met Quincy Jones over de productie van het album. Heel bijzonder en erg leuk. Natuurlijk hoort in dat (mijn) rijtje ook Miles Davis' en Quincy's prachtige samenwerking en optreden in Montreux. Maar de belangrijkste associatie met Jones is voor mij toch wel zijn werk met Frank Sinatra. 

Ik ben een groot Sinatra liefhebber van de periode 1958 tot 1966. Dat oude en soms mierzoete werk van Sinatra vind ik fantastisch. Het is muziek die mij een goed gevoel geeft en op sommige momenten zelfs emotioneert . Zo heb ik ook het geweldige ‘Sinatra at the Sands’. Een live-album van Frank Sinatra met Count Basie en zijn orkest en gedirigeerd en gearrangeerd door Quincy Jones. Opgenomen in het voormalige Sands Hotel in Las Vegas in 1966. Een unieke live registratie met deze vrienden voor het leven.

Zojuist kreeg ik een app van mijn zoon Stijn die bij een soloconcert was van Cory Henry in Utrecht. Voor de leken: Cory is één van meest getalenteerde toetsenisten van deze tijd. Afkomstig uit Brooklyn, New York en 'groot' geworden in de gospelmuziek, jazz en, vooral, bij Snarky Puppy. Cory, juist klaar van een tour met Stevie Wonder, hoorde vandaag dat Quincy Jones was overleden. Tijdens het concert moest hij bij herhaling huilen. Dat illustreert wel wat Quincy Jones heeft betekend voor de muziekwereld, een icoon zoals er geen andere was.

 

JOHN MAYALL – R.I.P.

Lang geleden schreef ik hier dat de tweede langspeelplaat die ik kocht van John Mayall was. Een compilatie uit 1968 die ik in 1970 kocht. Zie de afbeelding hieronder. Net als met de andere platen die ik de eerste jaren aanschafte, was ik gek op die elpee en draaide hem helemaal grijs. Ik was eigenlijk een instant fan van John en kocht meerdere van zijn albums. John Mayall overleed drie dagen geleden, 22 juli 2024, op 90-jarige leeftijd. Een mooie leeftijd, maar toch maakte het mij een beetje verdrietig. Enerzijds melancholie, er kleven veel mooie persoonlijke herinneringen aan de muziek van Mayall, anderzijds is het weer een brute streep door een geweldig stuk muzikale geschiedenis die, denk ik, toch langzaam in de vergetelheid raakt.

John was de pionier van de witte blues die een behoorlijke invloed had op nieuwe generaties muzikanten in jaren zestig en zeventig. Hij groeide op in Chesire, tussen Liverpool en Manchester, sowieso heilige grond voor de Britse ‘populaire’ muziek. Wat zat daar in het water? John leerde gitaar, mondharmonica en piano spelen. Begin jaren zestig richtte hij ‘John Mayall & the Bluesbreakers’ op, een band die mede diende als lanceerplatform voor veel muzikanten die later beroemd zouden worden zoals Eric Clapton, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood en Mick Taylor. Voor de oudjes onder ons bekende en zelfs legendarische namen. 

Ik heb tien albums van John. Een aantal bevatten gewoon lekkere muziek maar de ontdekking van het 5 sterren album ‘Turning Point’ uit 1969 betekende voor mij echt een muzikale ervaring van de eerste orde. Een magisch album waar, bij wijze van spreken, de lucht van een flinke joint vanaf kwam als je 'm uit zijn hoes haalde. Een bijzonder muzikaal symbool uit de hippietijd. Kort daarna ontdekten wij, onze vriendenclub, ‘Jazz Blues Fusion’ uit 1972. Nog steeds een lekker fusiealbum en voor mij, en voor ons, misschien het meest relevante album van Mayall. Ik kocht in de loop van de jaren nog wat albums, de een beter dan de andere. Mijn laatste John Mayall aanschaf was het 70th Birthday Concert. Een album met vele bekende gastmuzikanten en prominente nummers uit John's carrière. 

 

De enige keer dat ik John live zag was in 2009 in Zoetermeer, met vriend J. Zie ook mijn blog van 16 oktober 2010. Dat was een prima en zeer erg 'gezellig' concert met allemaal grijze fans van vroegah 😄. Het was al snel duidelijk dat John een enthousiaste, warme en innemende man was. Ik vond het ontzettend aandoenlijk dat hij het kind van een fan op het podium tilde om het mannetje te laten zien hoe het daar aan toe ging. 

John Mayall - De Boerderij - 2009

Volgens mensen die hem goed kenden was John Mayall een bescheiden en genereuze ziel, een lieve man. John Mayall, ik had wel wat met hem en deze persoonlijk herinnering vind ik op zijn plaats. Moge hij in vrede rusten.

MARCIN WASILEWSKI TRIO – LANTARENVENSTER – 10 FEBRUARI 2023

Ik had er al een tijdje zin in, een mooi concert met vrienden. Gisteren werd het wachten beloond. Met de muziekvrienden én twee zoons, bezochten we een concert van het Martin Wasilewski Trio in ons ‘thuistheater’ LantarenVenster. In mei 2017 was ik hier al eerder naar een concert van het trio geweest, samen met Stijn. Dat was goed, maar wat geroutineerd, ongeïnspireerd misschien zelfs. Alsof ze een CD aan het afdraaien waren. Dat was gisteren gelukkig anders… Marcin maakte zelfs een praatje met het publiek!

Nog even voor de niet ingewijden: Marcin Wasilewski is een Poolse pianist en werd ontdekt door, wijlen, de legendarische trompettist Tomasz Stanko. Dat was ook een Pool en men noemde hem de Europese Miles Davis. Marcin speelde jaren bij Stanko en richtte in 2007 zijn eigen trio op. Wasilewski wordt beschouwd als één van de beste Jazzpianisten van dit moment. Bij die mening sluit ik mij graag aan.

Zoals gezegd, vier muziekvrienden en twee zoons. Eén daarvan, Stijn, is piano verkoopadviseur en pianist en de andere, ‘L’ is sinds kort los op HiFi én jazz. Erg leuk en zijn leercurve gaat steil omhoog. Hij had nota bene als eerste een kaartje! De zoons waren wel zo’n beetje de jongsten in het publiek. Ik hoorde een man zeggen, terwijl hij rondkeek om zijn plaatsje te zoeken: “Ik heb in ieder geval de juiste kleur haar”. Grijs dus 😂. Gelukkig weet ik dat ook het jongere publiek de weg naar de jazzpodia weet te vinden, maar dat betreft dan toch wat recentere muziek.

Foto: Stijn

Ik hoorde al snel dat Marcin er zin in had. Geïnspireerd spel, dat spatte er deze keer van af. Ik vind wel de wat rustiger muziek van het trio beter in de studio (album dus) tot zijn recht komen. Live, zeker in de uptempo nummers, schittert het trio, waarbij Wasilewski de drijvende kracht is met zijn duizelingwekkende arpeggio’s. Bovendien is er ruimte voor improvisatie en zo hoort dat ook. Het trio is een typisch Europese band met een eigen stijl die geen groove kent en toch af en toe aanstekelijk ritmisch is. Heel eigen en authentiek , maar inmiddels wel een beetje old-school, getuige de haarkleur van het publiek. Van het laatste album, ‘En Attendant’, vertolkten ze meerdere nummers, waaronder Bach’s Goldberg nr. 25 (niet geheel toevallig het enige ‘gewone’ muziekstuk uit dat Barokke monster), ‘Vashkar’ (Carla Bley) en het encore werd, dat verwachtte ik al, ‘Riders On the Storm’, van de deuren (grapje, flauw). Het enige wat ik vind is dat de heren wel erg lang op dezelfde fiets rijden. Tijd voor vernieuwing.

Na het concert dronken we gezellig het obligate biertje en scoorde vriend JV. de even obligate LP bij onze Poolse vriend. Mét handtekening uiteraard. Nadat we Stijn bij een vriend in Rotterdam hadden afgezet, reden H. en ik weer naar huis. Topuitje weer. Op naar het volgende concert, Avishai Cohen. Ook leuk.

Marcin Wasilewski - piano
Sławomir Kurkiewicz - contrabas

Michał Miśkiewicz - drums

DAVID CROSBY – R.I.P.

Opmerkelijk hoe toevallig sommige dingen in het leven zich lijken te voltrekken. Mijn woon-werk verkeer in de auto wordt meestal begeleid door Business News Radio (BNR). Muziek vind ik vaak te vermoeiend en het kabbelende gepraat is wel rustgevend. Bovendien blijf ik dan toch aardig op de hoogte van de actualiteit. Maar soms zet ik toch een muziekje op. Ik gebruik daarvoor een USB-stick die vol staat met van alles en nog wat. Afgelopen donderdag, tijdens de rit naar huis, zocht ik iets ontspannends en kwam ‘Croz’ tegen van David Crosby, een uitstekend en superrelaxed album. Ik luister het af en toe. ’s Avonds hoorde ik dat David diezelfde dag was ingeslapen... 

De oudste broer van mijn veel te vroeg overleden vriend Robert, had een aantal LP’s had die mij al einde jaren zestig op diverse muzikale sporen zette. Op zijn slaapkamer, tegenover die van Robert, klonken regelmatig klanken die mij zeer aanspraken. David Brubeck, Jimmy Smith, maar ook bands als Crosby Stills Nash & Young. Een paar jaar later had ik de schijven zelf in mijn bezit. Met name de muziek van David Crosby bleef altijd bij mij. Hij opereerde eigenlijk volledig buiten mijn muzikale voorkeursstijl, maar van zijn geweldige stem en muziek heb ik toch vaak oprecht genoten. Nog steeds.

Crosby, de man van The Byrds en CSN&Y, schoot voor mij met enige regelmaat in de roos. ‘If I Could Only Remember My Name’ uit 1971 en ‘Croz’ uit 2014 zijn mijn favoriete albums. Een muzikaal hoogtepunt in David’s loopbaan is, zoals ik het ervaar, CPR, de band met sessie-gitarist Jeff Pevar en David’s hervonden zoon en pianist James Raymond. Kijk en luister maar eens naar deze geweldige opname van de ‘Twee Meter Sessies” van Jan-Douwe Kroeske uit 1998. ‘Déjà vu’, beter wordt het niet!

Absoluut aanbevolen is CPR's album 'Live at the Wiltern' van 1999. Een album vol met muziek van CPR, Crosby maar ook met die van CSN&Y. Goed opgenomen en geweldig uitgevoerd door Crosby en zijn uitstekende band.

David was een groot bewonderaar van Steely Dan en Snarky Puppy. Hij speelde ook met hen en individuele leden van SP samen zoals Cory Henry en Bill Laurance. Dat schepte voor mij sowieso een band, zo zal ik het maar noemen. Blijkbaar was er toch een overlap in stijl en voorkeuren van deze muzikanten. De laatste jaren trad hij op met ‘The Lighthouse Band’. Een kwartet met Crosby, Michael League (Snarky Puppy’s voorman), Becca Stevens en Michelle Willis. Die laatste zagen wij onlangs live met Snarky Puppy. The Lighthouse Band is een prachtige en bijna dromerige samenwerking van jonge muzikanten met een ouwe bok. En het werkt! Luister en kijk maar naar 'Guinnevere'.

Afgelopen december bracht de band nota bene nog een album uit: ‘Live at the Capitol Theatre’, opgenomen in 2018. Dat is verdorie toch wel stoer als je 78 jaar bent. Het album heb ik toen gelijk in mijn favorietenlijst gezet. Niet alles vind ik geweldig. Soms net iets te veel ‘troubadour', maar gelukkig ook genoeg schitterende juweeltjes.

Verder geen necrologie hier want zijn levensverhaal is overal terug te vinden. Crosby's historie is lang, bizar en niet altijd even fraai. Carl Gottlieb, één van de tekstschrijvers van ‘Jaws’, schreef al twee biografieën over David. Maar die zijn alweer oud en een nieuwe biograaf zal, als hij of zij volledig wil zijn, er nog een hele dobber aan zal hebben. Daar laat ik het verder bij.

David Crosby was een schitterende muzikant en zanger met een uniek talent voor samenzang en harmonie. Hij heeft tientallen jaren een zekere stempel op de wereld van de muziek gedrukt. Nauwelijks drie weken na het overlijden van Jeff Beck (R.I.P.) zijn we wéér een icoon armer. De nalatenschap van deze muzikanten is indrukwekkend. Ook David Crosby's muzikale erfenis is onsterfelijk. Hij werd 81 jaar en ‘will be dearly missed’.

 

SNARKY PUPPY – AFAS LIVE – AMSTERDAM – 11 OKTOBER 2022

Snarky Puppy (SP)… Ik begrijp dat mijn lezers denken, ‘nee, niet weer he?’. Ze hebben gelijk. Als ik op dit blog zoek op ‘Snarky’ dan krijg ik 74 hits. Ik ga dus over deze superband niets meer zeggen anders dan in het kader van hun concert afgelopen dinsdag in AFAS Live in Amsterdam, de voormalige Heineken Music Hall.

Deze keer gingen we als gezinnetje. Zowel J. als Stijn zijn allebei muzikaal actief. Respectievelijk in een koor en met de piano. Beiden zijn ook gezegend met een uitstekend gehoor en vóór alles muzikaal-liberaal als ik het zo mag noemen. ‘Goed is goed’ en de muziekstijl maakt niet uit. J. is niet per se een jazzliefhebber maar nadat ze een keer wat van SP had geluisterd herkende ze de perfectie en zei ook wel eens keer naar een concert mee te willen. Stijn is fan vanaf het moment dat hij SP voor het eerst hoorde en volgt hen sindsdien op de voet. Bovendien hebben Stijn en ik de mannen van SP vaker live gezien. Als Snarky Puppy maar ook in andere samenstellingen. Het smaakte altijd naar meer. Een bezoek aan een nieuw optreden van deze club uit de Big Apple was dus een ‘no-brainer’.

Dinsdagavond… niet echt ideaal voor een concert. Alle drie moesten we uit ons werk komen en met één auto richting Amsterdam en ik voelde wel een beetje de tijdsdruk. Het werd een 'dynamische' dag... Tussen de middag pleurde ik loeihard op mijn bek, een andere omschrijving past niet. Ik struikelde over een scheef liggend putje, hoorde mijn enkel kraken en binnen een fractie van een seconde lag ik languit op straat met een doosje Aleve in mijn hand. Die had ik net bij de apotheek gehaald. Hoe toepasselijk. “Go#gloeiende, gloeiende…” Ik dacht natuurlijk gelijk aan ons concert. Kan ik wel rijden? Kan ik überhaupt lopen? Naar kantoor gestrompeld en daar met mijn voet in een plastic emmer met koud water gaan zitten om de ergste zwelling te voorkomen. Na een halfuur besloot ik het water te verversen. In de keuken wilde ik de emmer leeg gieten en toen brak het hengsel af. Liters water over het aanrechtblad, de koffiemachine en de keukenvloer. Daar stond ik dan met een blote voet en een schoen in een laag water en een kapotte emmer in mijn hand. Komt de baas binnen wandelen van zijn pauze... 😬. Ik zei het al, dynamische dag. Het viel uiteindelijk wel mee met de enkel en, ja, ik heb heb mijn baan nog.

Onze tocht naar Amsterdam Zuidoost verliep als een speer. Binnen een uur en tien minuten zaten we op de tribune, bijna recht achter de mengtafels van de PA. Wel wat ver van de band, maar akoestisch de beste plek. We hadden geen zin om te staan en dat was vandaag voor mij sowieso geen optie. De zaal liep verrassend snel vol met publiek. Stampvol zelfs. We zagen nog wat bekende figuren uit de muziekindustrie, zoals Mike Boddé. Het was overduidelijk, deze avond en deze zaal was de muzikale 'time and place to be'.

Foto: J. De achtergrond komt van hun nieuwe album 'Empire Central'.

AFAS Live, tegenover de Johan Cruijff ArenA, werd als Heineken Music Hall in 2001 geopend en is speciaal ontworpen voor weergave van versterkte muziek. De akoestiek van de ‘Black Box’, de grote zaal, geldt als één van de beste ter wereld in zijn soort en dat is toch wel zeer significant. Bernhard Haitink zei ooit dat hij “Het Concertgebouw” het mooist klinkende instrument van het Concertgebouworkest vond. Laat ik er verder kort over zijn: ik heb nooit eerder in een dergelijk zaal met zoveel publiek zo'n fantastisch geluid gehoord.  Het was gewoon een audiofiele ervaring! Dat lag niet alleen aan de zaal maar zeker ook aan onze perfecte plaatsen en natuurlijk aan de uitstekende live sound engineers die SP had meegenomen. Chapeau! De Black Box heeft overigens een capaciteit van maximaal 6000 bezoekers. Best wel een bak met mensen, zie de foto hieronder.

Foto: concert Jett Rebel AFAS Live - geen copyright gegevens

Het evenement begon met een voorprogramma. Zangeres Michelle Willis samen met SP-leider en bassist Michael League en band. Het publiek luisterde beleefd. Leuke dame met veel humor, aardige liedjes maar daar kwamen we niet voor. Om negen uur begon SP daarna wat stroef maar al snel kregen ze de flow te pakken. Het gezelschap bestond deze keer uit tien muzikanten wat minder is dan gebruikelijk. Maar daar was verder weinig van te merken. De samenstelling van SP wisselt met elk optreden. Michael League is er uiteraard altijd en verder was er onder andere toetsenist Bill Laurance, gitarist Mark Lettieri en violist Zach Brock die ik niet kende maar een geweldige toevoeging is. Trompettist Phil Lassiter kwam ook even een solo spelen. Lassiter was de leider van de blazerssectie van Prince & The New Power Generation en woont in Amsterdam.

Het concert, exclusief voorprogramma, duurde twee uur en een kwartier en dat was genieten van, bijna, begin tot einde. De setlist bestond uit enkele bekende nummers maar grotendeels uit nieuw werk van hun laatste album ‘Empire Central’. Het was wederom duidelijk, deze mannen bivakkeren aan de top van de muzikale voedselketen. Of je houdt van hun muziekstijl is natuurlijk een kwestie van voorkeur maar de technische vaardigheden van alle SP-leden zijn ongekend. De nummers op hun nieuwe album zijn voor SP aan de korte kant, gemiddeld een minuut of vijf, zes. Tijdens het concert werden die meestal uitgebouwd naar tien minuten en meer, hetgeen resulteerde in verdieping en improvisaties. Vooral violist Brock viel ons op. In de loop der jaren is de SP-mix van jazz en andere stijlen iets meer richting funk en rock geschoven. Minder complexe muziek en dat vind ik een beetje jammer. Maar ik ben onvoldoende onderlegd omdat te stellen en dat zal ik eens aan Stijn voorleggen, we hebben nog nauwelijks geëvalueerd. 

Het was inmiddels vijf jaar geleden dat SP in Nederland had opgetreden. De band heeft wel wat met Nederland. Een fantastisch album met het Metropole orkest, samenwerkingen met Kyteman, enzovoort. League refereerde eraan, met name aan Kyteman en zijn studio in Utrecht. Toen de naam Utrecht viel reageerde het publiek met boe-geroep. We zijn in Amsterdam he? Nederlands geintje. Vergelijkbaar met 020 versus 010, zoiets. Allemaal niet zo serieus, zolang het maar niet over voetbal gaat. League begreep de Nederlandse humor niet helemaal geloof ik en verzocht toch maar respect te hebben voor Utrecht, haha. Hij nam ‘wraak’ op Amsterdam aan het einde toen hij de band voorstelde: Chris Bullock uit Utrecht en de rest uit Enschede, Gouda, Rotterdam, Maastricht en Eindhoven. Hilariteit alom.

De filmpjes op Youtube van het concert geven wel een idee maar doet SP te kort omdat de beeld- en geluidskwaliteit echt onder de maat is. Luister en kijk naar laatste professionele opnamen op Youtube of, natuurlijk, via de streamingdiensten. Hieronder een (te) korte en sfeervolle footage van J., gemaakt met haar telefoon en uit het handje! De geluidskwaliteit is uitstekend en illustreert hoe goed we zaten.

Snarky Puppy is een band die mij in levenden lijve het meest aanspreekt. Het plezier spat er zichtbaar vanaf en ze nemen de tijd en vrijheid voor improvisatie. Het was duidelijk, wij vonden het alle drie een topconcert en gingen zeer tevreden naar huis. Volgende keer weer!

Setlist: Keep It On Your Mind, Broken Arrow, Trinity, Bet, East Bay, Honiara, Cliroy, RL's, Belmont, What About Me?, Shofukan (encore)

Michael League - Bass
Mark Lettieri - Guitar
Bill Laurance - Keyboards
Bobby Sparks - Keyboards
Justin Stanton - Keyboards, Trumpet
Nate Werth - Percussion
Jamison Ross - Drums
Zach Brock - Violin
Chris Bullock - Sax, Flute
Mike Maher - Trumpet, Bugle
Phillip Lassiter - Trumpet (guest on 'Cliroy')