In mijn vorige blog verhaal ik over de twijfelachtig rol die muzikant Fink had tijdens mijn eerste kennismaking met zijn muziek. De man heeft geen idee natuurlijk en hem treft geen blaam. Ik had gewoon beter op moeten letten. Lees de blog hiervoor maar om te begrijpen waar ik het over heb.
J. was aangenaam verrast dat ik Fink's muziek ook goed vond en ze besloot thuis een ticket te boeken voor mij en Stijn. Fink zou op 25 maart optreden in Tivoli, nota bene op haar verjaardag! Zij zou dan met mijn zus een paar dagen in Londen zijn. Het leek haar wel een leuk cadeautje voor man en zoon. Even wat andere muziek dan die mannen doorgaans beluisteren. Maar de voorzienigheid, Providentia Dei, bepaalde anders, zoals eveneens in het vorige blog valt te lezen. Londen kon dus geen voortgang vinden, maar J. was op haar verjaardag zodanig in relatief goede doen dat we de stap waagden en op haar verjaardag naar Utrecht reden.
Wie is dat eigenlijk, Fink? Zijn
echte naam is Fin Greenall, Hij is een Britse muzikant geboren in 1972 in St.
Ives, Cornwall. Hij begon zijn carrière als dj en producer in de elektronische
muziekscene. Met zijn band is hij via allerlei muzikale stijlen geëvolueerd
naar een heel eigen pop/rock/minimalistisch georiënteerde sound. Als optredend
artiest is Fink vooral actief als (geweldige) zanger en gitarist.
Bij de kassa van Tivoli aangekomen bleek dat het staanplaatsen waren… Nee toch he? Dat hadden we even over het hoofd gezien. Maar niet getreurd. J. laat zich door dit soort onvoorziene situaties beslist niet uit het veld slaan. Ze lepelde een overtuigend verhaal op over haar lichamelijke gesteldheid en daar was natuurlijk geen woord van gelogen. Het aardige meisje van de kassa regelde een pasje zodat we met de invalidelift naar de vierde verdieping en de Ronda-zaal konden gaan. ‘U wordt boven verder geholpen door een collega’. Nou, dat was zeker het geval. We kregen van een onvoorstelbare aardige jongen twee stoelen en een eigen plekje aan het balkon, onze eigen loge waar we op het gepeupel én de toneelvloer keken. Hij kwam steeds checken hoe het ging en gaf ons tweemaal een groot glas water. Geweldige service.
Het werd best een indrukwekkende avond. De zaal was uitverkocht, het publiek enthousiast en er hing een opvallend goeie sfeer in de zaal. De avond begon met een singer-songwriter gitaarmeisje. Die had van ons achterwege mogen blijven. Na het meiske en een kleine pauze opende Fink met twee songs die ik hooguit aardig vond. Maar daarna kwam hij en de band op gang. Voor de zaal speelde hij blijkbaar enkele bekende nummers, die kende ik uiteraard niet. De muziek werd af en toe hypnotisch, bijna minimalistisch. Het is geen spectaculaire muziek maar ook weer niet klein of intiem. Absoluut authentiek en eigen. De set bestond, begreep ik achteraf, voornamelijk uit nummers van het album Perfect Darkness.
Fink heeft een prachtige doorleefde stem en zijn stem en stijl evolueert blijkbaar met elk nieuw album. Ook de drummer viel op door zijn uitstekende spel op gitaar, drums en zijn heel mooie tweede stem. Nota bene tijdens het drummen! Het publiek was zeer gevarieerd qua leeftijd en geslacht en, dat is tegenwoordig blijkbaar bijzonder, muisstil tijdens de zachtere nummers. Dat was bij het gitaarmeisje wel anders. Best wel zielig eigenlijk. Ik ben te soft denk ik. Na ongeveer twee uur en drie toegiften was het gedaan.
.jpg)
Stijn belde ons gisteren. Op Youtube stuitte hij op een filmpje genaakt op een HiFi beurs. Een onwaarschijnlijk dure audioset werd getoond aan typisch High End audio publiek: kalende mannen van 50 plus en geen vrouw te bekennen. Maar het was met name de muziek die uit de speakers schalden die zijn aandacht trok. Mooi en apart. Na de demo vertelde de audio-mijnheer wie de artiest was. Ik denk dat u het wel kan raden. Toeval bestaat niet.
Fink – zang & gitaar
Tim Thornton – drums & gitaar
& zang (tweede stem)
Guy Whittaker – bass
