Vroeger, als familie, vrienden of kennissen op vakantie waren geweest, dan werden we vergast op ‘de vakantiefoto’s’. Soms een losse stapel, meestal een paar fotoboekjes en af en toe een lijvig album met ingeplakte foto’s. Of erger… dia-avondjes. Ik was degene die zich vooral aan dat laatste schuldig maakte. Maar, hulde aan mijzelf, ik was meestal binnen een uur wel klaar. In beperking toont zich de meester. Op de keper beschouwd had bijna iedereen een pesthekel aan die vakantiefoto’s en dia’s. Als echte 'boomers' waren we goed opgevoed en bekeken al die plaatjes met beleefd en geveinsd enthousiasme. “Ohhhh, aaah, wat mooi!”. Maar onze bijzondere vriend en kunstenaar P., van heel lang geleden, ging daar heel anders mee om. Ik was er ooit bij dat hij van iemand een fotoboekje in zijn handen kreeg gedrukt. “Vakantie Spanje” zei die persoon erbij. P. bladerde een paar seconden door het boekje en gaf het
per omgaande terug. “Leuk”, was zijn commentaar. Ik kon mijn lachen echt niet inhouden 😂.
Met de komst van digitale fotografie en internet werd het delen van foto’s allemaal stukken makkelijker. Ik deed dat aanvankelijk ook via mijn weblog. Beter dan dat analoge gehannes. Maar daar ben ik na verloop van tijd ook mee gestopt om dezelfde redenen. Geen of weinig respons, het interesseerde de mensen geen moer meer. Ik begreep dat ook wel. We werden en worden overspoeld door digitale content en maak dan nog maar eens een selectie waar je wel of niet kennis van wilt nemen. Bovendien reist iedere pauper tegenwoordig naar Bali, Curacao, Toscane (nee niet wéér foto's van Toscane he?) en dergelijke. Om gek van te worden. Foto’s delen op mainstream social media heb ik nooit gedaan, bij uitzondering soms een paar plaatjes die J. had geschoten met haar smartphone. Ze is trouwens een uitstekend fotografe geworden met een fantastisch oog voor details waar ik niet zelden aan voorbij loop.
Tussen 2008 en 2011 heb ik een aantal uitgebreide blogs geschreven over fotografie. Vorig jaar nog een keer een verhaal over mijn SONY DSC HX-60 maar verder heb ik het onderwerp fotografie gelaten voor wat het was. Maar… ik ga dat weer een beetje oppakken in de vorm van publiceren van mijn foto’s. Voor mijzelf. Omdat ik het leuk vind. Bovendien, mijn fotografie mag gezien worden. Net als mijn blogs gelezen mogen worden. Fuck it.
Op dit moment staat mijn fototeller op ruim 83.000 foto’s, waarvan ongeveer 12.000 diascans. Alles gerubriceerd, geen één foto of dia uitgezonderd! De fotovoorraad groeit nog, de diavoorraad niet. Het aantal diascans wat ik nu heb is voldoende en representatief maar het scannen is nog lang niet gedaan. Dat is een hobby voor de rest van mijn leven en dat is prima. Ik heb meerdere plekken waar ik al die plaatjes voor een deel of volledig heb opgeslagen. Mijn fotobestanden zijn redundant opgeslagen zoals dat heet. De dia's donker en droog op zolder. De digitale bestanden lokaal op mijn PC maar ook op diverse externe back-ups en twee locaties in the cloud. Er staan nog drie separate projecten klaar waar ik ook al mee begonnen ben: mijn eigen foto's uit de jaren zeventig, foto's van mijn moeder en foto's en dia's van mijn vader. Waarom? Om niet al onze levens in de totale vergetelheid te laten verdwijnen.
Er bestaan legio bekende websites en clouddiensten om foto's online op te slaan en te delen. Bijvoorbeeld Google Photos, Microsoft OneDrive en Apple iCloud. De dominantie van deze diensten bevallen mij helemaal niet. Ik ga er verder niet op in. Er zijn natuurlijk nog eindeloos veel andere toepassingen zoals Facebook (achterhaald IMHO) en de bekendste van allemaal, Instagram. Dat is wereldwijd het meest gebruikt om foto's en verhalen snel te delen met vrienden of volgers. Ik kijk ook dagelijks. Echt superleuk maar ongeschikt voor serieuze fotografen vanwege technische beperkingen met betrekking tot compressie, beeldformaat, EXIF-data, enzovoort.
Ik heb gekozen voor Smugmug en Flickr, twee Amerikaanse clouddiensten. Fantastisch en wereldwijd toegankelijk. Stel dat ik even een fotootje uit 1984 wil opzoeken, dan heb ik die binnen een paar tellen op mijn telefoon. Smugmug is een betaalde host voor professionals. Dat ben ik niet, maar SmugMug biedt mij wel de mogelijkheden die ik zoek. Vooral het hosten van een onbeperkt aantal foto’s en totale vrijheid van inrichten van de webomgeving. Smugmug is niet toegankelijk voor derden. Flickr is een online platform voor het delen en hosten van foto's en video's, dat populair is onder zowel amateurfotografen als professionals. Het werd gelanceerd in 2004 en functioneert als een combinatie van een opslagdienst, een portfolio-website en een sociale media-gemeenschap. Ik heb een gratis account tot 1000 foto's. Beide clouddiensten zijn Amerikaans. Mocht het totalitaire Trump-regime de stekker voor Europa uit de Hyperscalers, Cloud Giants en Big Tech bedrijven halen, dan zit ik daarom nog steeds goed en verhuis ik de hele handel naar een Europees platform. Lekker puh.
Een andere toepassing, Polarsteps, wil en moet ik hier beslist ook noemen, vind ik. Polarsteps is een populair Nederlands (!) reisplatform. Met hun ronduit briljante app kun je je reizen in real-time bijhouden en delen. De app houdt de route, locaties en foto's van de gebruiker bij op een interactieve wereldkaart. Je kunt tijdens je reis periodiek je foto’s uploaden en er een klein (of groot) verhaaltje bij schrijven. Daar moet je dan wel zin in hebben… Achteraf kun je van dat alles een fysiek fotoboek maken. De kwaliteit van die boeken staat niet ter discussie, geweldig gewoon. Onze vriend M. is met zijn fietsmaat van Nederland naar Palermo gefietst in twee ‘legs’. Twee jaar geleden de eerste, van Nederland naar Rome. Dit jaar de tweede van Rome naar Palermo. Respect, die mannen zijn ook tegen de zeventig... M.'s Polarsteps-boek is echt om van te watertanden! Je kunt je reizen ook met terugwerkende kracht verwerken in Polarsteps, maar daar ga ik echt niet meer aan beginnen om 50 jaar reizen en vakanties te verwerken. Maar... een prachtige toepassing!
Flickr is een prima platform en heeft een mooie website en is tot 1000 foto’s gratis en slaat originele bestanden (inclusief RAW en grote JPEG's) in volle resolutie op. Op mijn Flickr account staan op dit moment vijf albums en ongeveer 700 foto's. Twee albums zijn portfolio’s. De eerste portfolio bevat diascans uit de periode 1978 tot 2006. De tweede bevat digitale foto’s uit de periode 2006 tot heden. De content van de andere albums spreekt voor zich. De bedoeling is dat Flickr een beetje representatief is voor mijn fotografische kunsten. Met bijna 100k aan foto's is daar eigenlijk geen beginnen aan, maar ik heb een poging gedaan. Het is een dynamisch project en de verzameling portfolios en albums zal ik zeker uitbreiden, aanpassen, opschonen, aanvullen of zelfs verwijderen. ‘Werk in uitvoering’ dus.
Mijn Flickr beschouw ik uitsluitend als een showcase van mijn foto’s, een soort fotografische etalage. Het zijn dus geen vakantiefoto’s met selfies of plaatjes van familie of vrienden. Ik weet dat veel mensen dat juist leuk vinden en dat begrijp ik en is ook terecht. Die vorm is zeker leuk, maar ik heb voor Flickr andere keuzes gemaakt want ik wil mij daar presenteren als serieuze fotograaf. Daarnaast heb ik gekozen om foto’s niet altijd op onderwerp of chronologisch te ordenen. Misschien heeft dat ook niet ieders voorkeur, maar ik vind het heel goed werken. Op Flickr schrijf ik:
Ja, wat kan ik nog zeggen? Kijk maar eens (hyperlink): stoneageimages albums
[Bovenaan ieder individueel album staat op de eerste pagina boven de rechter foto een icoontje van een beeldschermpje. Dat is het icoontje om een slideshow full screen te kunnen kijken. Het is een diashow en de foto's komen vanzelf voorbij, maar met de pijltjes kunnen de foto's ook handmatig verplaatst worden. Uiteraard heeft het de voorkeur te kijken met een PC of een laptop of streamen op een Smart TV. Tablets en smartphones zijn intrinsiek suboptimaal. Gewoon te klein en doen elk serieus fotowerk geen eer aan.]

b.jpg)



b.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)
_filtered.jpg)





















