Katten en poezen, gezelschapsdieren noemt men hen wel. Poezen zijn, strikt gezien, de vrouwtjes. Ik gebruik hierna kat en poes door elkaar als verzamelnaam voor beide geslachten. Gezelschapsdier is een erg goede naam vind ik, want dat is precies wat katten zijn. Meestal. Als ik aan alle katten denk die ons leven hebben verrijkt dan kom ik al snel op meer dan tien. Onze zoon Stijn weet niet beter dan dat er vanaf zijn geboorte een ‘furry animal’ met hem speelt of tegen hem aan ligt te slapen. Mensen die niet zijn opgegroeid met katten en honden of andere min of meer intelligente dieren, begrijpen niet de onvoorwaardelijke band die dieren met hun huisgenoten kunnen opbouwen. Een kennis van ons heeft onlangs afscheid moeten nemen van zijn papegaai die 38 jaar bij hem was. De man is ontroostbaar. Net als bij mensen hebben ontwikkelde dieren een volledig eigen gedrag en karakter. Zo ontwikkel je met het ene dier meer of een betere band dan met de andere. Je hebt leuke katten, schattige hondjes, bozige poezen en chagrijnige kefhondjes. De variaties zijn eindeloos. Wij hadden de liefste kat ooit en die hebben wij gisteren in laten slapen. We zijn erg verdrietig.
Lapje werd geboren op 15 juli 2007. De negentiende verjaardag kwam dus al aardig in beeld. De moeder van Lapje was Sjoerdje. Een beetje vreemde naam voor een damespoes. Stijn had van ons een kitten gekregen die onze tandarts, een goede bekende, nog ‘over’ had uit een nestje. Stijn stond erop dat het katertje Sjoerdje moest heten. Of het nou een mannetje was of niet kon hem niet schelen. Sjoerdje was een leuke en eigenwijze naam. Sjoerdje was ook een beetje een chagrijnig beestje. De term gezelschapsdier was nauwelijks van toepassing. Ze liet zich niet vaak zien en zat alleen bij J. af en toe op schoot. Nooit bij mij. Aaien of oppakken was er niet bij. Toen ze een jaar oud was wist ze naar buiten te ontsnappen want ze was krols. We wilden dat voorkomen want we zaten nog niet te wachten op een huis vol kittens. Maar de natuur was onverbiddelijk en dreef vele opgewonden katers naar ons huis. Ongelofelijk, van heinde en ver kwamen ze en Sjoerdje wilde maar één ding en dat liet ze ons ook vocaal weten. Ze was niet te houden. Opeens was ze toch buiten en ruim twee maanden later beviel ze van vijf kleintjes op Stijn’s bed met J. ernaast. Er kwamen drie kleine zwart-met-witte kittens tevoorschijn en een schildpadkatje. J. dacht dat het klaar was, maar toen kwam er, enigszins verlaat, nog een nattig wit, geel en bruin plokje haar tevoorschijn. Lapje was geboren.
Toen Stijn uit huis ging en Sjoerdje wat later overleed, bleef Lapje dus over met ons. Zoals alle katten had Lapje geen enkele moeite met de wijzigingen in ons gezin. Katten zijn meesters in het aanpassen en gedijen in elke omgeving. Letterlijk.
Lapje was wel een bijzondere kat. Lomp bijvoorbeeld. Wel eens een kat meegemaakt die struikelt of zijn kop stoot tegen een tafelpoot? Neurotisch ook. Bij Stijn ging Lapje liggen, bij mij nooit. Altijd ernaast zitten en om de minuut over mij heen lopen en klimmen en dan weer naast mij. Liefst een keer of twintig of dertig. Een minuut later weer naar binnen en dan weer naar buiten. Enzovoort. Oersterk beest, dat zeker. Behalve ‘chippen’ en steriliseren zijn we nooit naar de dokter geweest met Lapje. Best wel een intelligente poes? Laten we zeggen dat ze ‘talig’ was. Ze begreep precies wat wij bedoelden. Echt heel precies. Maar dan wel op de Oost-Indische manier. Een manier die door katten tot kunst is verheven. Ook een beetje een hond. J. liep iedere avond samen met Lapje een rondje door de wijk.
De laatste jaren was Lapje niet bij mij weg te slaan. Vooral ’s avonds als ik nog even ging ‘streamen’. Het was altijd wel een intiem moment van de dag. Ze staarde me altijd diep aan en wilde dan langdurig geaaid en aangehaald worden. Ach, ik zal dat missen. We zullen haar alle drie missen
Lapje werd slechter en haar kwaliteit van leven nam snel af. In de war, doof en steeds strammer. Na overleg besloten we de dierenarts bij ons thuis euthanasie op haar te laten plegen. Een beslissing waar we best lang overgedaan hebben om te nemen. Het is oprecht hartverscheurend te beslissen over leven en dood bij zo’n lief en goedgelovig dier. Gelukkig ging het heel goed. Ze kreeg een eerste prikje en viel snel in slaap op haar kussen waar ze altijd op sliep. Na het tweede prikje was het snel afgelopen. Ze lag er prachtig bij, alsof ze lag te slapen, net als anders.
Een paar uur later kwamen Stijn en schoondochter M. bij ons eten. Stijn met een behuild gezicht maar hield zich goed. Dat hoefde natuurlijk niet. Ach, ach, zijn Lapje was er niet meer.
Voor sommige mensen zijn emoties rondom katten en honden en dergelijke allemaal misschien wat overdreven. Toegegeven, dieren zijn geen mensen, maar het hakt er flink in als je huisdier, je huisgenoot, na vele jaren niet meer bij je is. We worden ouder en de ‘bijvangst’ bij het verlies van je huisdier is dat je je nog meer realiseert dat we maar tijdelijk op dit ondermaanse zijn. Begin je maar niet af te vragen wat de zin er allemaal van is. Rust zag Lapje.
<>
