‘Driemaal Is Scheepsrecht’ is een veel gebruikte uitdrukking. Het betekent eigenlijk dat je twee keer iets doet of uitprobeert en als het dan niet lukt, dan gaat het de derde keer waarschijnlijk wel lukken. Waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan? Niemand weet het echt zeker, maar onderzoekers vinden de scheepvaart de meest voor de hand liggende oorsprong, niet echt verrassend.
In mijn geval speelt het spreekwoord de laatste weken ook een rol. Het is namelijk de derde keer dat ik ‘officieel’ probeer te stoppen met roken. Ik ga de eerste twee pogingen kort samenvatten. De eerste keer was in 2016. Ik heb in dat jaar een lang en zeer uitgebreide blog geschreven over ‘Roken’ die, vind ik, de moeite waard is om nog eens te lezen. Historie en context van een roker toegelicht. Voor de liefhebbers, hier is de blog te vinden:
HYPERLINK: STOPPEN MET ROKEN 2016
[Deze hyperlink werkt niet goed met Android en OIS, het is sowieso beter om deze blog te lezen op een pc of laptop]
Ik was overtuigd dat het
destijds succesvol stoppen aan de medicatie lag, Champix. Na een paar weken dit
middel te hebben geslikt waren geen bijverschijnselen opgetreden maar wel een
onverschilligheid die zich manifesteerde. ‘Nou, dan roken we toch niet’?’ Geen probleem.
Dat stoppen ging toen bijna vanzelf. Wat er niet in het blog staat is dat ik na
ongeveer tien maanden dacht dat ik wel eens een sigaretje kon proberen. Dat kan
dus absoluut niet en binnen enkele weken rookte ik weer op volle toeren. Dan
ben je echt een verliezer en zo voelde dat ook. Big time.
DAT WAS EENMAAL
Vorig jaar vond ik, gedreven
door economische overwegingen en mijn leeftijd, dat het hoog tijd werd weer een
stoppoging te doen. Wederom in overleg met de huisarts en met behulp van een
groepstraining in het ziekenhuis en medicatie. De zorgverzekeraars vergoeden één stoppoging per kalenderjaar. Net als in 2016 ook weer met
stichting Sinefuma, dat was destijds goed bevallen.
Bij het begin van de tweede
serie bijeenkomsten, dat was juni vorig jaar, hoorden we van de trainster dat Champix tijdelijk uit
de handel was vanwege mogelijke carcinogene stoffen in het middel. De moed
zakte in mijn schoenen. Terecht, want de andere twee medicaties (Zyban en Decigatan) probeerde ik uit en die deden helemaal niets bij mij. Nul komma nul en ik bleef dus onverminderd roken.
DAT WAS TWEEMAAL
Buiten ‘cold turkey’ zijn er
meerdere manieren om te stoppen met roken. Met name nicotinepleisters en
nicotinekauwgum zijn populair. Beide zijn gebonden aan precieze doseringen en
strakke richtlijnen voor het gebruik. Een andere optie is medicatie, pillen dus.
Het zijn eigenlijk aangepaste antidepressiva. In Vietnam, zo is het verhaal,
kregen soldaten met PTSS vergelijkbare antidepressiva en bij sommige van die middelen bleek dat
veel soldaten stopten met roken. Bij mij werkte dat dus ook, althans met de
Champix-versie. De frustratie dat Champix, het meest succesvolle middel van
allemaal, niet meer te krijgen was vond ik eigenlijk niet te verkroppen. In
september begon ik eens te zoeken op internet of er wat bekend was over de
herintroductie van Champix. Op een Engelse website las ik dat men er hard mee
bezig was. Dat klonk bemoedigend! In oktober deed ik nog een poging en via de
Engelse National Health Service (NHS) kwam ik erachter dat de NHS in
samenwerking met TEVA op het punt stond Champix weer te introduceren, zonder de kwalijke stoffen uiteraard. In
december belde ik TEVA in Haarlem over hoe en wat. Het bleek dat de week ervoor
het middel weer verkrijgbaar was gekomen in Nederland! Niemand wist dat nog. Champix is
ontwikkeld door Pfizer, en de TEVA-versie van het medicijn heet nu, naar de
stofnaam, ‘VARENICLINE TEVA’.
Ik heb mij in januari direct voor een nieuwe
groepstraining aangemeld en de eerste training was gepland op 10 februari jl. De groepsbijeenkomsten voltrokken zich precies in de periode van J.’s malheur met haar elleboog en
schouder. Het was eigenlijk wel even een fijne afleiding voor mij. De
bijeenkomsten verliepen precies als alle andere keren. Zeven wekelijkse
bijeenkomsten met een groep van ongeveer 15 tot 20 mensen waarvan er aan het
einde ongeveer driekwart over bleven. De anderen waren afgehaakt en weer gaan roken. Tijdens de sessies worden er vooral ervaringen uitgewisseld. Het doel daarvan
is om ‘het leed’ te delen en elkaar te motiveren. Vanaf de tweede sessie wordt
er ook koolmonoxide gemeten met een blaaspijp-apparaat. Als je gerookt hebt
dan is dat zichtbaar aan een ademmeting. De derde bijeenkomst moet collectief worden
gestopt. De CO-metingen bij elke daaropvolgende sessie zijn dan een goede stok
achter de deur. Iedereen moet blazen!
Ik was de enige van de groep
die medicatie gebruikte. De anderen hielden het
op pleisters en kauwgum. Het gebruik daarvan moet goed gepland worden qua tijdstip, tijdsduur en
met de juiste sterktes en zo. Ik hoorde ook veel geklaag over slaapstoringen, nachtmerries, huidirritaties, problemen met de stoelgang en dergelijke. Allemaal gehannes dus en bovendien blijf je jezelf nicotine toedienen. Steeds minder, maar toch. Met
Varenicline hoef je alleen maar ’s ochtends en ’s avonds een pilletje te slikken
en klaar is Kees. Na de stopdatum ging het prima met mij. Waarom zou ik nog roken
eigenlijk? Echt bijzonder dit effect. Afgelopen maandag hadden we de laatste
bijeenkomst. Onze instructrice had cake gebakken, we evalueerden nog wat, we
poseerden voor een foto, namen afscheid van elkaar en dat was het dan.
Vandaag (4 april) is de 33e
dag dat ik niet rook. Ik moet nog een paar weken mijn medicatie slikken en dan
is het echt klaar met de pillen.
DAT WAS DRIEMAAL - SCHEEPSRECHT!
