GVDEHK & CARPE MOMENTUM

De uitleg van de lettercombinatie van het eerste deel van de titel van dit verhaal laat ik achterwege. Dat houdt het decorum van deze pagina's nog een beetje in ere. Het is een afkorting voor een krachtterm die mijn schoonvader bezigde. Ik moest er vreselijk om lachen toen ik hem dat voor het eerst hoorde zeggen. Ik ben gek op authentiek taalgebruik. Mijn moeder kon daar ook wat van. Zonder krachttermen welteverstaan want ik heb haar nooit horen vloeken. Maar waarom zet ik die lettercombinatie bovenaan dit blog? We hebben allemaal in ons leven van die vloekmomenten, echt iedereen. Ik vind het relevant daar nu even bij stil te staan. Het zijn momenten van enorme ergernis, woede, frustratie, leed en zelfs verdriet. Eigenlijk wil je uit pure woede of frustratie iets of iemand slaan, iets kapot gooien. Zulke momenten. Ik wil een paar recente GVDHK-voorbeelden uit ons leven memoreren en met name het voorval dat ons leven de afgelopen maanden overheerst. 

Meisjes met gitaren en huilie-huilie liedjes. Daar ben ik niet zo van. Met het fenomeen singer-songwriter heb ik sowieso niks. Jules Deelder zou zeggen “Niks te tralala! Blazen! Saxofóón!” Zonder woorden wat zeggen, dáar gaat het om in de muziek, vond Jules. Eigenlijk ben ik het daar wel mee eens. Zang is bijvangst. Maar, eerlijk is eerlijk, de stem is een prachtig instrument en ook mijn discotheek bevat best wel wat talenten op dat terrein. Van Cecilia Bartoli en George Michael tot David Crosby. Grote namen, maar mijn voorkeur heeft uiteindelijk toch wel instrumentale muziek. Het kan verkeren en af en toe word ik toch verrast door muziek van buiten mijn comfortzone...

Vorig jaar waren we in september een weekje in Noord-Italië op vakantie. Na een mooie dag reden we in onze huurauto vanuit Zwitserland door de bergen terug naar ons appartement aan de waanzinnig gave Passo delle Spluga. J. streamde muziek uit haar eigen (telefoon-) bibliotheek naar de auto-audio. Ze zette een nummer van Fink op, een muzikant uit Cornwall en een singer-songwriter nota bene... Maar, wat ik hoorde was echt betoverend mooi en al luisterend sukkelden we naar beneden in het zachte avondlicht… Plotseling een enorme knal en een knarsende kakafonie van schurend metaal. WHAT THE F…? Ik was met mijn rechterwiel in een geul langs de weg terechtgekomen en tegen een stenen muurtje aangereden. Het gaf een kabaal, niet normaal gewoon. Ik dacht echt dat de auto van voor tot achter was opengereten. Gelukkig kon ik vlakbij parkeren bij een verlaten garagebedrijf langs de weg. De schade viel eigenlijk wel mee, min of meer. Het wiel en wat plaatwerk was beschadigd en de spiegelkap was er af. Maar de band was aan barrels en rijden was er dus absoluut niet meer bij. GVDEHK. 

Dit had heel anders af kunnen lopen als het muurtje er niet was geweest. Pfff… We hadden echt even nodig om die gedachte te verwerken en de emoties de vrije loop te laten. Maar we namen snel actie om onze malheur op te lossen. Geen tijd voor gedraal en na ruim een uur kwam de sleepwagen al. In de loop van de volgende ochtend reden we weer in een vervangende auto. Maar de 'oorzaak' was mijnheer Fink die, met zijn schitterende muziek J. in slaap had gewiegd en mij te veel de aandacht van het rijden had ontnomen. Flauw excuus natuurlijk, maar toch... Ik kom op enig moment nog terug op mijnheer Fink!

Medio vorig jaar heb ik de AOW-leeftijd bereikt en vanaf 1 oktober ben ik niet meer werkzaam. Maar vanaf deze maand werk ik weer drie dagen per week om een centje bij te verdienen. Het was even wennen, maar ik heb het inmiddels goed naar mijn zin. Eenvoudig werk, vier erg aardige collega’s en een ritje van een half uur heen en half uur terug. Ideaal voor mij, ik houd van forensen met de auto. Voorlopig voor zeven maanden en dan zien we wel. Ik merk dat de dagen dat ik niet werkte af en toe toch wel wat saai en doelloos werden, dus voor nu vind ik het prima. Misschien wel beter voor mij in deze fase. Ik wist met mijn nieuwe werkgever een auto-deal te sluiten. Voor de periode dat ik werk heb ik een private-lease weten te bedingen; kosten 50/50 zonder opzegtermijn. Ik regelde een mooie Opel Corsa die ik zou omruilen voor onze Opel Karl waar ik vijf jaar met erg veel plezier mee heb gereden. Overigens, de rode Corsa is auto numero 52, echt waar!

Nadat we 's ochtends bij de garage de paperassen voor de Corsa hadden rondgemaakt, trakteerden wij ons op koffie met gebak. Natuurlijk om mijn nieuwe baantje én de mooie auto te vieren. J. moest ’s middags werken en weer thuis zwaaide ik haar uit toen ze wegfietste op haar elektrische Gazelle. Ongeveer twintig minuten later word ik gebeld door de politie. Mijn vrouw is aangereden door een auto. Ik krijg haar kort aan de telefoon en daarna wordt ze per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. GVDEHK, GVDEHK, GLOEIENDE, GLOEIENDE, @%$#, @%$#... Hoeveel euforie én ellende kan je binnen een uur meemaken? Ik spoedde mij naar de eerste hulp van het ziekenhuis waar mijn zielige vrouwtje totaal in de kreukels tussen dertig (!) andere spoedgevallen zat te wachten in een rolstoel. Na vijf uur waren we aan de beurt en werd J. onderzocht. Behalve bont en blauw had ze een gecompliceerde breuk aan haar linker elleboog, een z.g. olecranonfractuur. Bovendien ook zeer pijnlijke schouders. Dit was een GVDEHK-situatie van de bovenste plank. Met héél veel uitroeptekens!!!!!!

Het werden echt een paar weken 'from hell'. J. heeft zich zeer kranig door orkanen van pijn weten te slaan. Dag en nacht! Respect daarvoor. Ronduit slopend want een behoorlijke nachtrust zat er niet in. Ik moest deels werken en Stijn heeft zich goed voor ons ingezet om zijn moeder steeds te brengen en te halen voor de operatie en allerlei afspraken in het ziekenhuis. De olecranon-operatie is zeer voorspoedig verlopen en de wond is nu al volledig hersteld. Een wonder en voor nu is dit best wel goed nieuws. Uiteraard heeft ze nog pijn aan haar elleboog maar vooral haar andere schouder blijft zeer pijnlijk. Daar heeft ze waarschijnlijk de nodige schade aan pezen en spieren opgelopen. Dat wordt nog nader onderzocht. Het revalideren daarvan en haar elleboog gaat sowieso nog wel een tijdje kosten, onder andere met behulp van fysiotherapie. De nachten zijn nog steeds zwaar want dan speelt de schouder vooral op. Maar, zoals ze zelf zegt, “twee stappen vooruit en één achteruit.”

Om het onderwerp van dit verhaal van de laatste weken te completeren heb ik nog een ‘leuk’ GVDEHK-voorbeeld. Het is inmiddels twee weken geleden en voltrok zich midden in ons diepste olecranon-dal.  Zondagavond, J. zit helemaal krom van ellende op de bank en ik lig in bed een uurtje te slapen om bij te komen van een dagje mantelzorg. Ik krijg mij daar opeens een pijn, niet normaal gewoon. Onder in mijn rechterzij. Ik weet me geen raad. Ik bel de HAP en die wind er geen doekjes om, gelijk komen! GVDEHK! Onze lieve Stijn wéér gebeld en uitgelegd dat het deze keer niet om zijn moeder ging…

Nou ja, lang verhaal kort. In het ziekenhuis werd ik met voorrang geholpen. Plotselinge heftige pijn en een leeftijd van 67 jaar is voldoende om de alarmbellen af te doen gaan blijkbaar. Heel goed eigenlijk. Eerst had ik een gesprekje met de dienstdoende arts en daarna moest ik een plasje doen wat gelijk werd onderzocht. ‘Bingo’ riep de arts toen ze mijn plas had beoordeeld. Bloed in de urine en dus waarschijnlijk een niersteen of niergruis wat zijn weg naar buiten zoekt. Daarbij wordt de urineleider beschadigd en komt er bloed in de urine. Ik kreeg het dringende advies mijn plas na een week nog een keer te laten onderzoeken om andere complicaties uit te sluiten. Ik kreeg nog vijf aanvallen diezelfde nacht en toen was het klaar. Een week later bleek mijn plas geen bloed meer te bevatten dus dat was een opluchting, geen vervelende andere complicaties.

Ach, het kan allemaal nog veel erger, maar dat is zo’n dooddoener. We leven in een  buitengewoon spannend maar zeer labiel  tijdsgewricht. Mijn (onze) generatie is ook in een levensfase beland waarbij maar al te vaak zwaar weer opsteekt op lichamelijke vlak of andere gebieden. Wij zijn niet uitgezonderd van dat lot, maar evenmin familie, vrienden en bekenden. Allemaal uitdagingen die hun sporen nalaten. Wat is dan de moraal van mijn verhaal? Sta stil bij de waan van de dag in voor en tegenspoed. Neem de tegenvallers zoals ze zijn, en probeer je niet uit het veld te laten slaan. Waardeer de momenten die het waard zijn om te waarderen. Pluk die dagen, of nog beter, zulke momenten. Carpe momentum.