QUALITY OF LIFE

Mijn hemel, wat kunnen we zeuren in dit land. Over alles. Maar, misschien is dat gezemel en gezever van ons mede de reden dat het hier echt vet veel beter op orde is dan elders. Niet een beetje ook he? Het kan uiteraard altijd beter en natuurlijk moeten we alert en democratisch blijven. Maar dat beetje zeuren is volksaard en hoort er gewoon bij om ons scherp en bij de les te houden 😂😂. Maar... af en toe zo'n lijstje als hieronder bekijken is ook heel erg prima en dwingt ons, hoop ik, tot relativeren en ons te realiseren hoe blij mogen zijn dat we hier wonen!

Source: Instagram / https://www.numbeo.com/

ADVANCED SEMICONDUCTOR MATERIALS LITHOGRAPHY

In 1989 werkte ik bij een ingenieursbureau in Gouda waar ik mijn eerste bescheiden stappen zette als accountmanager in de detacheringsbusiness. Het bedrijf had meerdere vestigingen in Nederland. Willem Keyer was de algemeen directeur. Hij was in 1949 ook één van de oprichters van het huidige KH Engineering, een bekend ingenieursbureau in Schiedam. Dit voor de kenners. De directeur in Gouda was Joop. Een goed uitziende senior met golvend grijs haar die van nature autoriteit uitstraalde. Ook wel een beetje een boefje volgens mij. Maar dat was onderbuikgevoel. Op een goeie dag zei Joop dat we samen naar een klant gingen in Veldhoven. Ik moest rijden in zijn Mercedes want hij was onlangs door de politie van de weg geplukt met 200+. Hij zat dus zonder rijbewijs. Ik zat er blijkbaar met mijn onderbuikgevoel niet zo ver naast, want het was niet de eerste keer dat de hermandad hem in de kraag had gevat voor 'speeding'. We gingen dus met zijn Benz want mijn oude Ford Taunus vond Joop niet representatief genoeg.

Na ons bedrijfsbezoek, zo meteen meer daarover, zei Joop dat mijn ouwe Taunus, die ik geweldig vond, maar eens het veld moest ruimen voor een passender voertuig. Ik kreeg een paar maanden een Ford Sierra ‘van de zaak’. De Ford liep echter uit de lease en op enig moment zei Joop dat ik een andere auto op kon ophalen. Bij Willem Keyer thuis, onze grote baas... Met de trein toog ik naar Woerden en vervolgens met de taxi naar het opgegeven adres richting Harmelen. Ik arriveerde bij een prachtig vrijstaand huis en belde aan. Een keurige dame deed open, Keyer's echtgenote. Ik stelde mij voor en informeerde haar dat ik ‘de auto’ kwam ophalen. Zij keek mij vragend aan. Ik legde uit dat Joop mij instructies had gegeven. She was not amused, om het zachtjes uit te drukken. Ze ging in de huiskamer bellen met Joop en vervolgens met haar man terwijl ik in de hal stond te wachten. Ik hoorde een verhitte discussie zich voltrekken, als dat maar goed ging… Na een minuut of tien kwam ze met een verbeten gezicht aanlopen en overhandigde de sleutels van een nagelnieuwe Honda Civic. Die had ik al zien staan naast het huis. Het was haar auto die ze de week ervoor had gekregen van haar man. Dat was toch wel een heel erg ongemakkelijk momentje voor ons beiden… De Honda was een fijne auto trouwens. Hij reed als een kart. Dat dan weer wel 😉

De klant zat in Veldhoven. ASML, ik had er nog nooit van gehoord. Iets met Philips, elektronica en dergelijke. Ik had werkelijk geen idee. Er stond daar een techneut van ons gedetacheerd. We werden ontvangen door de manager en onze man. Tijdens het bezoek werd verteld wat ASML deed en wat de werkzaamheden van onze medewerker inhielden. Ondanks de uitgebreide uitleg vielen de kwartjes niet echt bij mij. Joop snapte er natuurlijk ook geen zak van maar wist de schijn op te houden en knikte steeds instemmend met de uitleg mee. 'Tuurlijk, tuurlijk, ja, vanzelf" Hij zei nog net niet "Dat weet een kind" 😂. 

ASML ontwierp en bouwde machines waarmee je microchips kon maken, ‘chips’ in de volksmond. Je gooide wat silicium, plastic en koper aan de ene kant de machine in en aan de andere kant rolde er ‘chips’ uit. AI: “Een microchip, ook wel een geïntegreerde schakeling (IC) genoemd, is een heel klein stukje silicium (een soort steenachtig materiaal uit zand) waarop duizenden tot miljarden piepkleine elektronische schakelingen staan. Door heel veel van deze schakelingen slim te combineren, kan een chip rekenen, informatie onthouden of signalen versterken. Chips zitten in bijna alle moderne apparaten, zoals computers, telefoons, auto’s enzovoort.”

Naar verloop van tijd begon het toch een beetje te dagen tijdens ons bezoek. We bekeken de nieuwste machine, de PAS 5000/50. De ASML machines konden chips maken met gebruik van licht om de elektronische verbindingen op het silicium te printen. Dit heet lithografie. De machine zag eruit als een flinke koelkast en er was aan de buitenkant niet veel bijzonders te zien. Ik vroeg hoeveel bedrijven in Nederland dit soort machines maakten. Onze gastheer zei droogjes dat er nog één bedrijf in de wereld bestond die iets vergelijkbaars probeerde te doen, in Taiwan. Ok… af door de zijdeur zoals dat heet. Lesson learned: bereid je voor! Achteraf begreep ik dat het heel bijzonder was dat we überhaupt bij ASML naar binnen mochten. Joop verklapte later dat onze antecedenten door de BVD ruimschoots voor ons bezoek waren onderzocht. Ik had wellicht nog een valide MID security level vanuit mijn rol die ik als dienstplichtig soldaat had. Ik denk dat ik daarom niets van deze check gemerkt had.

De alinea’s hiervoor zijn in de verleden tijd geschreven, maar zijn grotendeels nog steeds van toepassing op vandaag. ASML is nog steeds een Nederlands bedrijf en wereldwijd absoluut marktleider in het ontwerpen en produceren van lithografiemachines (de ‘koelkast’ van hierboven) voor de halfgeleiderindustrie. Deze uiterst geavanceerde machines worden gebruikt door grote fabrikanten zoals TSMC, Samsung en NVIDIA voor de productie van hun microchips voor consumententoepassingen zoals smartphones en computers, maar ook ten behoeve van de defensie-industrie.

HYPERLINK: HOW ARE MICROCHIPS MADE?

ASML maakt dus zelf géén chips he? Dit even voor de duidelijkheid 😉. De machines van ASML zijn extreem complex en kostbaar. De nieuwste chipmachine van het bedrijf, de high-NA-EUV kost 350 miljoen euro per stuk en weegt evenveel als twee Airbus passagierstoestellen.

Vanuit een samenwerking van Advanced Semiconductor Materials International (ASMI) met Philips, werd ASML in 1984 opgericht. Het Hoofdkantoor staat in Veldhoven. ASML heeft inmiddels wereldwijd ongeveer 28.000 medewerkers en 60 locaties in 16 landen. De omzet voor dit jaar zal ongeveer 35 miljard euro gaan bedragen. Wie meer wil zien van dit zeer fascinerende bedrijf, kijk dan zeker naar deze documentaire: 

HYPERLINK: VPRO TEGENLICHT - ASML

Er is de laatste tijd de nodige controverse rond ASML. Het bedrijf is de centrale pion van een complex spel van geopolitiek, economische belangen en technologische rivaliteit. De spelers zijn voornamelijk de VS, China, Nederland en de EU. De VS eist exportrestricties zodat China geen toegang krijgt tot de nieuwste machines en  de unieke ASML-technologie. Iedereen vindt er wat van en wil er wat mee. Nederland heeft de exportrestricties voor ASML verder aangescherpt en gestroomlijnd met de visie van de VS. Vanaf 1 april 2025 geldt er in Nederland een strengere vergunningplicht voor het exporteren van specifieke meet- en inspectieapparatuur die gebruikt wordt bij de productie van geavanceerde halfgeleiders. Het laatste is hier nog niet over gezegd. Voor zover mijn 'Peppie & Kokkie' toelichting in zake de actualiteit van ASML.

Jarenlang vertelde ik, als dat zo te pas kwam, over mijn bijzondere bezoek aan ASML in hun beginfase. Ik vond het gewoon een leuke en stoere anecdote om te delen met, bijvoorbeeld, collega's. Zeker toen de laatste jaren het bedrijf de nodige bekendheid kreeg. Wat wisten die paupers en dat canaille nou helemaal? Ik was al bij ASML binnen geweest toen zij nog op hun driewielers rondreden, hahaha. Zesendertig jaar geleden!

Waarom ik dit verhaal schrijf? Ik ben, zoals al vaker door mij aangehaald, ooit gestart met een boek over ‘werk’, mijn werk welteverstaan. Met deze blog en diverse andere heb ik dan alvast de nodige ‘kopij’ én, niet onbelangrijk, ik wil in het boek ook aandacht besteden aan de vaderlandse industrie. Niet alleen Shell, Philips en dergelijke maar dus ook ASML. Ik vind het beschamend hoeveel Nederlanders, zeker jonge mensen, echt geen flauw benul van die materie hebben, Meer stimulerend beleid, meer bekendheid en meer trots is echt wel op zijn plaats. ‘VOC-mentaliteit’ zal ik niet in mijn mond nemen, maar u begrijpt mij vast wel. 

Mijn boek? Wanneer het dan komt? Het schrijven ligt al een tijdje stil. Het gaat nog wel even duren voor ik weer verder ga. Er zit op dit moment en de komende tijd wat te veel in mijn weg om voldoende concentratie en tijd te vinden. Niets is zeker in het leven, maar ik hoop in de loop van dit jaar het schrijven weer op te kunnen pakken. Dan zien we na verloop wel of de wereld op zo'n boek zit te wachten. Tot die tijd ben ik in ieder geval weer een tijdje van de straat.

AFRIKA #4 - FOUTJE - BEDANKT!

Mijn virtuele fietsavontuur door Afrika naar Kaapstad sluit ik hierbij voortijdig af. In vier blogs, inclusief deze, deed ik verslag van mijn avontuur met het continent Afrika. De oorspronkelijke gedachtegang was om mijn polderkilometers met mijn nieuwe E-bike te projecteren op een route naar Kaapstad. Zo kon ik mijn kilometers meetbaar maken door langs een virtuele lat te leggen van hier tot Zuid-Afrika. Ik bedacht mij dat zo’n digitale monsterrit ook een mooi vehikel was om Afrika beter te leren kennen. Bijvangst zou je het kunnen noemen. Dan kon ik er over schrijven op mijn weblog en 'de mensen', mijzelf incluis, nog eens wat kennis bijbrengen. Die werkwijze motiveerde mij bovendien de gang er een beetje in te houden, wat de kilometers betreft. Een inspiratie voor het hele idee is wellicht vriend KV die in het recente verleden diverse wijnreizen naar Zuid-Afrika maakte én in een ver verleden naar de Noordkaap fietste en, grotendeels, terug!

Ik deed de nodige Afrika-studie door (heel) veel op Google te lezen, maar ook onze boekenkasten door te ploegen. Ik begon met een hele lange blog en wat updates daarna. Bij elkaar genoeg tekst voor een boek(je). Ik krijg altijd wel feedback op mijn blogs, maar het onderwerp Afrika leeft blijkbaar totaal niet, want geen mens reageerde erop. Letterlijk. Te veel tekst en te zware kost? Mogelijk, maar ik denk dat het vooral een afspiegeling is van de gemiddelde interesse voor Afrika: geen enkele, triest...

Als er toch iemand is die het allemaal wél interessant vindt en meer gevoel wil hebben bij het echte Afrika, verwijs ik graag naar het YouTube kanaal ‘Itchy Boots’ van Noraly Schoemakers. Zij is een Nederlands motorrijdster en youtuber en met meer dan twee miljoen abonnees en een half miljard views is ze één van de grootste reisvloggers ter wereld. Kijk naar serie 7, haar reis door Afrika. Geweldig! 

HYPERLINK: ITCHY BOOTS

Ik schreef vorig jaar dat ik was gearriveerd in Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Dat was een FOUTJE. Vraag mij niet waar die fout vandaan komt, maar ik ben nu pas gearriveerd in Windhoek. As we speak. De stad heeft 320.000 inwoners, ligt op 1.650 meter hoogte waardoor het steppeklimaat in de zomermaanden draaglijk is. Het lijkt mij niet het soort stad waar je per se naar toe wilt, maar het schijnt best mee te vallen. Waarvan acte. 

Het is nu nog 1.500 kilometers naar Kaapstad door grotendeels onbewoonde woestijnen en steppegebieden waar relatief weinig over te melden is. Met betrekking tot de landen van Mauritanië naar Windhoek, waar ik virtueel doorheen ben gefietst, beperk ik mij tot een informatietabel. Ik moet mijn project toch netjes afronden? Samen met de vorige blogs heb ik dan, vind ik, toch een aardig beeld van het continent gegeven. 

Als je het op de keper beschouwd is het in die landen, niet heel verrassend, op veel terreinen een zooitje. Het is de weerslag van een veel te zware rugzak met ellende die een groot deel van dit continent al eeuwen met zich meesjouwt en maar niet af weet te werpen. Triest, als je bedenkt welke culturele en natuurlijke rijkdommen Afrika te bieden heeft. Triest, vooral als je Noraly’s filmpjes bekijkt en ziet hoe ontzettend vriendelijk de meeste Afrikanen zijn. Wellicht nog triester is Trump's bevriezing van alle Amerikaanse humanitaire hulp en bezuinigingen op USAID (United States Agency for International Development). Het bedreigt de levens van talloze mensen die wereldwijd afhankelijk zijn van hulpverlening. Afrika helaas voorop. Laten we hopen dat hier een stokje (beter: stok) voor wordt gestoken.

Eén wetenswaardig feitje wil ik nog even noemen om wat luchtiger af te ronden. Ik ben nu dus virtueel in Namibië. Een enorm land en grotendeels leeg. De gemiddelde bevolkingsdichtheid per vierkante kilometer is in Namibië ruim 3. In Nederland is dat 533 en in de Randstad ongeveer 1.250. In dat licht is de onderste foto, gemaakt in het hartje van de Randstad, bijna niet te begrijpen. De springbok op de bovenste foto én mijn fiets daaronder gaan beide verloren in de leegte.

Ik fiets gewoon door op mijn QWIC, maar ik houd het bij de polder en laat Afrika nu voor wat het is. Voor degenen die mijn Afrika-cyclus wél hebben gevolgd, BEDANKT!

NOTE FROM BRAD

Brad Mehldau hebben we (vader & zoon) solo zien optreden in De Doelen, kort na Corona. Daar heb ik ook eerder over geschreven. Ik zocht natuurlijk naar het nieuwe trio van Brad, zie de blog hiervoor, maar het eerste wat ik bovenaan zijn website zag was een 'Note from Brad'. Een paar regels. Daaronder echter een link naar de volledige tekst van 1 maart jl. In deze buitengewoon onrustige tijdgeest laat het zich raden waar Mehldau wat over kwijt wil. Als mens, muzikant, wereldburger, maar vooral als Amerikaan, alhoewel hij al jaren in Amstelveen woont. Ik was onder de indruk van de tekst en deel hier de link: 

HYPERLINK: NOTE FROM BRAD

CHICK'S TRILOGY & BRAD'S TRIO

Mijn grootste blunder is toch wel het missen van het bestaan van het ‘Keith Jarrett Standards Trio’. Het wordt gerekend tot één van de beste pianotrio’s uit de jazzgeschiedenis. Keith Jarrett (p), Gary Peacock (b) en Jack DeJohnette (dr). Na decennia naar Jarrett te hebben geluisterd en een hele discotheek van de man te hebben opgebouwd werd ik door JV op het bestaan van het trio gewezen. Zie mijn blog elders. Wat een blunder, wat een misser en hoe was het mogelijk? Maar het was vooral een cadeau. Ik had opeens toegang tot de allerbeste muziek die ik ken en sinds de 'ontdekking' heel vaak luister. 

Gisteren kreeg ik van zoon Stijn een Youtube-link naar een ander trio: ‘Brad Mehldau, Christian McBride en Marcus Gilmore'. Een telefoonopname helaas, maar wauw, waanzinnig goed zeg. Weer een ontdekking? Een legendarisch trio in de maak? Op internet nergens behoorlijke opnames te vinden van deze mannen en ook geen nadere informatie. Behalve op Brad Mehldau’s website. Daar lees ik dat ze in deze constellatie dit jaar optreden in Azië maar niet in Europa. Dat is balen. Ik heb het agentschap van Mehldau een mail gestuurd met de vraag of er nog een kans in zit dat we dit trio ooit hier te zien krijgen of dat er wellicht een live album in de pijplijn zit. Ik ben benieuwd of ik een reactie krijg.

Al zoekende naar bovenstaand trio stuitte ik op een andere en nieuwe (!) misser van mij: 'Chick Corea Trilogy', ook nooit van gehoord. Minder pijnlijk dan bij Keith Jarrett want het CCT heeft maar drie albums gemaakt en het KJST meer dan twintig. Maar ook muziek van uitzonderlijk en virtuoos niveau. De drie albums bestaan uit live opnames van Chick Corea, Christian McBride (Bas) en Brian Blade (Drums). Dit trio speelt standards, werk van Corea, Thelonious Monk, Miles Davis en anderen. KJST spreekt mij net wat meer aan, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ook CCT een geweldige combinatie was.

Dan te bedenken dat we ze live zouden zien in deze samenstelling op 18 maart 2020. Nota bene in het Concertgebouw. Op dat moment realiseerde ik mij niet echt wat een bijzonder optreden dit zou zijn geweest. Corona en uiteindelijk het overlijden van Chick betekenden helaas een definitief einde aan de mogelijkheid hen ooit nog te zien optreden 😢.

ANOUAR BRAHEM – TIVOLI UTRECHT - 24 APRIL 2025

Alweer zeven jaar geleden stak ik hier de loftrompet over Anouar Brahem’s album ‘Blue Maqams’. Anouar komt uit Tunesië en speelt de Oud, een snaarinstrument uit dat land. Onze onlangs overleden vriend JV en zijn vrouw CK zagen hem ooit spelen in Parijs toen zij daar woonden. JV bracht die ervaring weer op ons over. Ik kende, als enige in ons muziekclubje, Anouar's muziek niet maar leerde zo een aantal prachtige albums van zijn hand kennen. Brahem houdt van samenwerkingen met allerlei muzikanten en bracht onlangs een nieuw album uit op het ECM label met de naam ‘After The Last Sky’. Afgelopen donderdag bezochten we een optreden van Anouar met zijn band in de grote zaal van Tivoli in Utrecht. We mochten geen foto’s, filmpjes en geluidsopnamen maken. Dus hierbij een foto die ik ooit eens heb gemaakt van de grote zaal zonder artiesten 😊

Om eerlijk te zijn was ik niet enthousiast over het nieuwe album en ik hield mijn hart vast voor het concert. Maar livemuziek is vaak beter dan het studiowerk, zeker bij jazzmuzikanten. We gingen het meemaken, misschien viel het mee. Het was sowieso een bijzondere avond want wij gingen met CK en haar zoon H. We hadden ze sinds de uitvaart niet meer gezien en het was ontzettend fijn hen weer te spreken. De avond voelde zo ook een beetje als een eerbetoon aan JV.

Maar, helaas, ik vond het concert onder de maat. Het vuur ontbrak en zeker in het begin vroeg ik mij af “luisteren ze wel naar elkaar?”. Uiteraard waren er meerdere mooie momenten maar het samenspel van bassist Dave Holland en Anouar zonder de anderen was ronduit briljant. Dat was het hoogtepunt van het concert wat mij betreft. Mevrouw Anja Lechner streek haar Cello ongetwijfeld feilloos maar ik vind dat instrument niet harmoniëren met deze muziek. Van Django Bates achter de piano was ik ook niet echt onder de indruk. Was het misschien mijn avond niet? Mm… zou kunnen, maar de vrienden waren ook niet erg enthousiast. Gelukkig vond CK het optreden erg mooi en had ze in ieder geval een geweldige avond. Dat hebben we uiteraard gerespecteerd en haar plezier dus niet verpest door kritisch gezeur van onze kant.

De nazit was erg gezellig. Biertje erbij, ouderwets, zoals het hoort. We spraken over het concert natuurlijk, ons wel en wee van alledag maar natuurlijk ook over het onverwachte overlijden van Jonnie Boer van de Librije. Triest en een schok voor de culinaire wereld. 

We namen afscheid en beloofden elkaar snel weer op te zoeken. O ja, we reisden met de trein, de tweede keer voor mij dit jaar, echt waar! Heen was het staan, maar terug konden we zitten in de dubbeldekkert. Best lekker!

Anouar Brahem - Oud
Django Bates - Piano
Dave Holland - Contrabas
Anja Lechner - Cello

DRIEMAAL IS SCHEEPSRECHT

‘Driemaal Is Scheepsrecht’ is een veel gebruikte uitdrukking. Het betekent eigenlijk dat je twee keer iets doet of uitprobeert en als het dan niet lukt, dan gaat het de derde keer waarschijnlijk wel lukken. Waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan? Niemand weet het echt zeker, maar onderzoekers vinden de scheepvaart de meest voor de hand liggende oorsprong, niet echt verrassend. 

Het getal drie had lang geleden een zekere betekenis aan boord. De kapitein was, bijvoorbeeld, verplicht te zorgen dat de bemanning drie keer per dag een maaltijd kreeg. Een overleden bemanningslid werd drie keer ‘gejonast’ voordat hij overboord werd gekieperd, 1, 2, 3 hoppetee... Bij overtredingen door een bemanningslid kreeg de sukkelaar drie keer slaag met een stok. Enzovoort. Een echt overtuigende associatie met het spreekwoord zie ik nog niet helemaal. Als iemand een betere uitleg heeft, dan hoor ik het graag.

In mijn geval speelt het spreekwoord de laatste weken ook een rol. Het is namelijk de derde keer dat ik ‘officieel’ probeer te stoppen met roken. Ik ga de eerste twee pogingen kort samenvatten. De eerste keer was in 2016. Ik heb in dat jaar een lang en zeer uitgebreide blog geschreven over ‘Roken’ die, vind ik, de moeite waard is om nog eens te lezen. Historie en context van een roker toegelicht. Voor de liefhebbers, hier is de blog te vinden: 

HYPERLINK: STOPPEN MET ROKEN 2016

[Deze hyperlink werkt niet goed met Android en OIS, het is sowieso beter om deze blog te lezen op een pc of laptop]

Ik was overtuigd dat het destijds succesvol stoppen aan de medicatie lag, Champix. Na een paar weken dit middel te hebben geslikt waren geen bijverschijnselen opgetreden maar wel een onverschilligheid die zich manifesteerde. ‘Nou, dan roken we toch niet’?’ Geen probleem. Dat stoppen ging toen bijna vanzelf. Wat er niet in het blog staat is dat ik na ongeveer tien maanden dacht dat ik wel eens een sigaretje kon proberen. Dat kan dus absoluut niet en binnen enkele weken rookte ik weer op volle toeren. Dan ben je echt een verliezer en zo voelde dat ook. Big time.

DAT WAS EENMAAL

Vorig jaar vond ik, gedreven door economische overwegingen en mijn leeftijd, dat het hoog tijd werd weer een stoppoging te doen. Wederom in overleg met de huisarts en met behulp van een groepstraining in het ziekenhuis en medicatie. De zorgverzekeraars vergoeden één stoppoging per kalenderjaar.  Net als in 2016 ook weer met stichting Sinefuma, dat was destijds goed bevallen.

Bij het begin van de tweede serie bijeenkomsten, dat was juni vorig jaar, hoorden we van de trainster dat Champix tijdelijk uit de handel was vanwege mogelijke carcinogene stoffen in het middel. De moed zakte in mijn schoenen. Terecht, want de andere twee medicaties (Zyban en Decigatan) probeerde ik uit en die deden helemaal niets bij mij. Nul komma nul en ik bleef dus onverminderd roken.

DAT WAS TWEEMAAL

Buiten ‘cold turkey’ zijn er meerdere manieren om te stoppen met roken. Met name nicotinepleisters en nicotinekauwgum zijn populair. Beide zijn gebonden aan precieze doseringen en strakke richtlijnen voor het gebruik. Een andere optie is medicatie, pillen dus. Het zijn eigenlijk aangepaste antidepressiva. In Vietnam, zo is het verhaal, kregen soldaten met PTSS vergelijkbare antidepressiva en bij sommige van die middelen bleek dat veel soldaten stopten met roken. Bij mij werkte dat dus ook, althans met de Champix-versie. De frustratie dat Champix, het meest succesvolle middel van allemaal, niet meer te krijgen was vond ik eigenlijk niet te verkroppen. In september begon ik eens te zoeken op internet of er wat bekend was over de herintroductie van Champix. Op een Engelse website las ik dat men er hard mee bezig was. Dat klonk bemoedigend! In oktober deed ik nog een poging en via de Engelse National Health Service (NHS) kwam ik erachter dat de NHS in samenwerking met TEVA op het punt stond Champix weer te introduceren, zonder de kwalijke stoffen uiteraard. In december belde ik TEVA in Haarlem over hoe en wat. Het bleek dat de week ervoor het middel weer verkrijgbaar was gekomen in Nederland! Niemand wist dat nog. Champix is ontwikkeld door Pfizer, en de TEVA-versie van het medicijn heet nu, naar de stofnaam, ‘VARENICLINE TEVA’. 

Ik heb mij in januari direct voor een nieuwe groepstraining aangemeld en de eerste training was gepland op 10 februari jl. De groepsbijeenkomsten voltrokken zich precies in de periode van J.’s malheur met haar elleboog en schouder. Het was eigenlijk wel even een fijne afleiding voor mij. De bijeenkomsten verliepen precies als alle andere keren. Zeven wekelijkse bijeenkomsten met een groep van ongeveer 15 tot 20 mensen waarvan er aan het einde ongeveer driekwart over bleven. De anderen waren afgehaakt en weer gaan roken. Tijdens de sessies worden er vooral ervaringen uitgewisseld. Het doel daarvan is om ‘het leed’ te delen en elkaar te motiveren. Vanaf de tweede sessie wordt er ook koolmonoxide gemeten met een blaaspijp-apparaat. Als je gerookt hebt dan is dat zichtbaar aan een ademmeting. De derde bijeenkomst moet collectief worden gestopt. De CO-metingen bij elke daaropvolgende sessie zijn dan een goede stok achter de deur. Iedereen moet blazen!

Ik was de enige van de groep die medicatie gebruikte. De anderen hielden het op pleisters en kauwgum. Het gebruik daarvan moet goed gepland worden qua tijdstip, tijdsduur en met de juiste sterktes en zo. Ik hoorde ook veel geklaag over slaapstoringen, nachtmerries, huidirritaties, problemen met de stoelgang en dergelijke. Allemaal gehannes dus en bovendien blijf je jezelf nicotine toedienen. Steeds minder, maar toch. Met Varenicline hoef je alleen maar ’s ochtends en ’s avonds een pilletje te slikken en klaar is Kees. Na de stopdatum ging het prima met mij. Waarom zou ik nog roken eigenlijk? Echt bijzonder dit effect. Afgelopen maandag hadden we de laatste bijeenkomst. Onze instructrice had cake gebakken, we evalueerden nog wat, we poseerden voor een foto, namen afscheid van elkaar en dat was het dan. 

 (I.v.m. privacy zijn de deelnemers onherkenbaar gemaakt)

Vandaag (4 april) is de 33e dag dat ik niet rook. Ik moet nog een paar weken mijn medicatie slikken en dan is het echt klaar met de pillen.

DAT WAS DRIEMAAL - SCHEEPSRECHT!