Wat moet ik nog schrijven over mijn E-bike avonturen? Nou ja, 14.000 kilometer na zeven jaar. Het lijkt heel wat maar als je een fiets als 'daily driver' gebruikt dan lach je hierom. Het laatste jaar begin ik steeds meer een echte pensionado te worden en fiets ik meer naar de grootgrutter dan door de polder. Vooral in de ochtend als al die collega-pensioengangers door de supermarkt lopen met hun fietstas in de hand voor de croissantjes. Ik ben er ook een van, en ik vind dat eigenlijk wel confronterend. Een constatering die ik ook niet zo leuk vind is dat mijn jaren gaan tellen en ik merk dat op mijn Quick. Ik durf niet zo hard meer te fietsen én het gaat allemaal niet zo makkelijk meer als zeven jaar geleden. Ik liet kort na de aankoop de begrenzer er af halen en 30 km/uur en meer door de dreven was dagelijkse kost. Ooit, met windje in de rug en dijk af, zag ik 41 op mijn teller. Hoppáááá 😀Toen was ik bepaald ook geen twintig, maar dat hield me niet tegen. Tegenwoordig laat ik dat soort snelheden wel uit mijn hoofd.
vrijdag 25 september 2026
FOR THE RECORD: VEERTIENDUIZEND
Het helpt ook niet dat het 'ecosysteem' van fietsen in Nederland ernstig is aangetast. Vooral in de middag is het bijna een neurotische ervaring. Ik word helemaal gek van al die E-bikes, groepen ADHD schooltuig en natuurlijk een bepaalde 'jeugd' (pun intended) op die tyfus fatbikes. Oprotten, allemaal! Het stalen ros was ooit een rustgevende manier van verplaatsen. Dat is nu wel even anders. Nou ja, ik zoek zelf wel de rust op en dan geniet ik nog steeds van mijn e-bike.
.jpg)