De dag vóór de eclips belde vriend K. of ik zin had om ‘s avonds een bakkie bij hem te doen. Ik had wat andere plannen en we spraken de volgende avond af, op de eclipsdag. Het was iets na half acht in de vroege avond toen ik met mijn fiets de straat op liep. Het was opvallend druk. Vooral kinderen eigenlijk, maar om de hoek stonden de volwassenen gewapend met hun eclipsbrilletjes. Allemaal voor de zonsverduistering. “Leuk, dat dat zo leeft dacht ik.” Iets positiefs, daar zijn we wel eens aan toe.
Dat ik de fiets had gepakt was ook een bewuste keuze. Sowieso vanwege de prachtige zwoele avond maar ook om wat van de eclips-reuring mee te krijgen. Er zou, zoals ik al wist, niet zo veel te zien zijn. Maar, moet ik toegeven, een uur voor de maximum eclips werd het zonlicht wel degelijk merkbaar zwakker, kreeg een wat fletse kleur en het werd iets koeler.
Ik fietste via ons prachtige plassengebied naar K. Overal stonden enthousiaste groepjes mensen met eclipsbrilletjes over het water te turen richting de zon. Er hing echt een leuke positieve sfeer in de lucht. Het maximum van de eclips zou om 20:11 plaats vinden. Ik hoorde, als ik langs de groepjes reed, bij sommige allerlei geroezemoes: “nog 4 minuten”, nog 3 minuten", "spannend hoor" en tenslotte “nog 1 minuut”. Ik vreesde dat die mensen in de veronderstelling leefden dat er een verduistering zou optreden. Maar om 20:11 gebeurde er, helaas, niets... Voor de totale zonsverduistering, moest je in Groenland, Spanje, Portugal of Rusland zijn. Het klinkt wat zuinigjes, cynisch bijna, maar ik bedoel dat niet zo. Het was zoals het was.
Foto: Zaragoza, Noord-Spanje - © Okdiario
Ik las gisteren, de volgende dag dus, op een nieuwssite: 'In Nederland hadden veel mensen verwacht dat het tijdens de eclips echt donker zou worden. Veel media spraken vooraf over de grootste zonsverduistering sinds 1999, waardoor de verwachtingen hoog waren. Omdat in 1999 een deel van Europa wel totale duisternis kende, dacht men ten onrechte dat dit nu in Nederland ook zou gebeuren.' Op Social Media hekelden teleurgestelde mensen de onzorgvuldige voorlichting en lieten achteraf weten dat het allemaal flink was tegengevallen.
De maximum te halen buit was een foto van het schuiven van de maan voor de zon. Een leuk souvenir natuurlijk, maar natuurlijk niet the 'real deal'. Ik denk dat de meeste mensen wel begrepen dat er geen spectaculaire verduistering zou komen en het sowieso allemaal superleuk vonden. Lekker naar buiten, in het veld of op het water. Positief toch? Het was een bijzonder mooi moment en verbond de mensen weer even met elkaar én met het universum.
Op YouTube staat een overdaad aan filmpjes van de totaliteit. Vooral uit Mallorca. Erg gaaf. Maar helaas met veel geschreeuw en nabewerkt met allerlei k*t muziek. Kunnen mensen niet meer met de stilte overweg? Maar, goed nieuws, ik vond een briljante time-lapse! Zo kan het dus ook. Halverwege de film is het echt 100% aardedonker. Schitterend, dit is een volledige zonsverduistering en het filmpje illustreert perfect waar het mij in beide afgelopen blogs allemaal om ging...
In werkelijkheid duurde deze 'Total Solar Eclipse' in Spanje relatief kort, nog geen twee minuten. Maar die twee minuten blijkt voor iedereen een ervaring te zijn die er echt in hakt en je nooit meer vergeet. Bijna religieus.
