NOTE FROM BRAD

Brad Mehldau hebben we (vader & zoon) solo zien optreden in De Doelen, kort na Corona. Daar heb ik ook eerder over geschreven. Ik zocht natuurlijk naar het nieuwe trio van Brad, zie de blog hiervoor, maar het eerste wat ik bovenaan zijn website zag was een 'Note from Brad'. Een paar regels. Daaronder echter een link naar de volledige tekst van 1 maart jl. In deze buitengewoon onrustige tijdgeest laat het zich raden waar Mehldau wat over kwijt wil. Als mens, muzikant, wereldburger, maar vooral als Amerikaan, alhoewel hij al jaren in Amstelveen woont. Ik was onder de indruk van de tekst en deel hier de link: 

HYPERLINK: NOTE FROM BRAD

CHICK'S TRILOGY & BRAD'S TRIO

Mijn grootste blunder is toch wel het missen van het bestaan van het ‘Keith Jarrett Standards Trio’. Het wordt gerekend tot één van de beste pianotrio’s uit de jazzgeschiedenis. Keith Jarrett (p), Gary Peacock (b) en Jack DeJohnette (dr). Na decennia naar Jarrett te hebben geluisterd en een hele discotheek van de man te hebben opgebouwd werd ik door JV op het bestaan van het trio gewezen. Zie mijn blog elders. Wat een blunder, wat een misser en hoe was het mogelijk? Maar het was vooral een cadeau. Ik had opeens toegang tot de allerbeste muziek die ik ken en sinds de 'ontdekking' heel vaak luister. 

Gisteren kreeg ik van zoon Stijn een Youtube-link naar een ander trio: ‘Brad Mehldau, Christian McBride en Marcus Gilmore'. Een telefoonopname helaas, maar wauw, waanzinnig goed zeg. Weer een ontdekking? Een legendarisch trio in de maak? Op internet nergens behoorlijke opnames te vinden van deze mannen en ook geen nadere informatie. Behalve op Brad Mehldau’s website. Daar lees ik dat ze in deze constellatie dit jaar optreden in Azië maar niet in Europa. Dat is balen. Ik heb het agentschap van Mehldau een mail gestuurd met de vraag of er nog een kans in zit dat we dit trio ooit hier te zien krijgen of dat er wellicht een live album in de pijplijn zit. Ik ben benieuwd of ik een reactie krijg.

Al zoekende naar bovenstaand trio stuitte ik op een andere en nieuwe (!) misser van mij: 'Chick Corea Trilogy', ook nooit van gehoord. Minder pijnlijk dan bij Keith Jarrett want het CCT heeft maar drie albums gemaakt en het KJST meer dan twintig. Maar ook muziek van uitzonderlijk en virtuoos niveau. De drie albums bestaan uit live opnames van Chick Corea, Christian McBride (Bas) en Brian Blade (Drums). Dit trio speelt standards, werk van Corea, Thelonious Monk, Miles Davis en anderen. KJST spreekt mij net wat meer aan, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ook CCT een geweldige combinatie was.

Dan te bedenken dat we ze live zouden zien in deze samenstelling op 18 maart 2020. Nota bene in het Concertgebouw. Op dat moment realiseerde ik mij niet echt wat een bijzonder optreden dit zou zijn geweest. Corona en uiteindelijk het overlijden van Chick betekenden helaas een definitief einde aan de mogelijkheid hen ooit nog te zien optreden 😢.

ANOUAR BRAHEM – TIVOLI UTRECHT - 24 APRIL 2025

Alweer zeven jaar geleden stak ik hier de loftrompet over Anouar Brahem’s album ‘Blue Maqams’. Anouar komt uit Tunesië en speelt de Oud, een snaarinstrument uit dat land. Onze onlangs overleden vriend JV en zijn vrouw CK zagen hem ooit spelen in Parijs toen zij daar woonden. JV bracht die ervaring weer op ons over. Ik kende, als enige in ons muziekclubje, Anouar's muziek niet maar leerde zo een aantal prachtige albums van zijn hand kennen. Brahem houdt van samenwerkingen met allerlei muzikanten en bracht onlangs een nieuw album uit op het ECM label met de naam ‘After The Last Sky’. Afgelopen donderdag bezochten we een optreden van Anouar met zijn band in de grote zaal van Tivoli in Utrecht. We mochten geen foto’s, filmpjes en geluidsopnamen maken. Dus hierbij een foto die ik ooit eens heb gemaakt van de grote zaal zonder artiesten 😊

Om eerlijk te zijn was ik niet enthousiast over het nieuwe album en ik hield mijn hart vast voor het concert. Maar livemuziek is vaak beter dan het studiowerk, zeker bij jazzmuzikanten. We gingen het meemaken, misschien viel het mee. Het was sowieso een bijzondere avond want wij gingen met CK en haar zoon H. We hadden ze sinds de uitvaart niet meer gezien en het was ontzettend fijn hen weer te spreken. De avond voelde zo ook een beetje als een eerbetoon aan JV.

Maar, helaas, ik vond het concert onder de maat. Het vuur ontbrak en zeker in het begin vroeg ik mij af “luisteren ze wel naar elkaar?”. Uiteraard waren er meerdere mooie momenten maar het samenspel van bassist Dave Holland en Anouar zonder de anderen was ronduit briljant. Dat was het hoogtepunt van het concert wat mij betreft. Mevrouw Anja Lechner streek haar Cello ongetwijfeld feilloos maar ik vind dat instrument niet harmoniëren met deze muziek. Van Django Bates achter de piano was ik ook niet echt onder de indruk. Was het misschien mijn avond niet? Mm… zou kunnen, maar de vrienden waren ook niet erg enthousiast. Gelukkig vond CK het optreden erg mooi en had ze in ieder geval een geweldige avond. Dat hebben we uiteraard gerespecteerd en haar plezier dus niet verpest door kritisch gezeur van onze kant.

De nazit was erg gezellig. Biertje erbij, ouderwets, zoals het hoort. We spraken over het concert natuurlijk, ons wel en wee van alledag maar natuurlijk ook over het onverwachte overlijden van Jonnie Boer van de Librije. Triest en een schok voor de culinaire wereld. 

We namen afscheid en beloofden elkaar snel weer op te zoeken. O ja, we reisden met de trein, de tweede keer voor mij dit jaar, echt waar! Heen was het staan, maar terug konden we zitten in de dubbeldekkert. Best lekker!

Anouar Brahem - Oud
Django Bates - Piano
Dave Holland - Contrabas
Anja Lechner - Cello

DRIEMAAL IS SCHEEPSRECHT

‘Driemaal Is Scheepsrecht’ is een veel gebruikte uitdrukking. Het betekent eigenlijk dat je twee keer iets doet of uitprobeert en als het dan niet lukt, dan gaat het de derde keer waarschijnlijk wel lukken. Waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan? Niemand weet het echt zeker, maar onderzoekers vinden de scheepvaart de meest voor de hand liggende oorsprong, niet echt verrassend. 

Het getal drie had lang geleden een zekere betekenis aan boord. De kapitein was, bijvoorbeeld, verplicht te zorgen dat de bemanning drie keer per dag een maaltijd kreeg. Een overleden bemanningslid werd drie keer ‘gejonast’ voordat hij overboord werd gekieperd, 1, 2, 3 hoppetee... Bij overtredingen door een bemanningslid kreeg de sukkelaar drie keer slaag met een stok. Enzovoort. Een echt overtuigende associatie met het spreekwoord zie ik nog niet helemaal. Als iemand een betere uitleg heeft, dan hoor ik het graag.

In mijn geval speelt het spreekwoord de laatste weken ook een rol. Het is namelijk de derde keer dat ik ‘officieel’ probeer te stoppen met roken. Ik ga de eerste twee pogingen kort samenvatten. De eerste keer was in 2016. Ik heb in dat jaar een lang en zeer uitgebreide blog geschreven over ‘Roken’ die, vind ik, de moeite waard is om nog eens te lezen. Historie en context van een roker toegelicht. Voor de liefhebbers, hier is de blog te vinden: 

HYPERLINK: STOPPEN MET ROKEN 2016

[Deze hyperlink werkt niet goed met Android en OIS, het is sowieso beter om deze blog te lezen op een pc of laptop]

Ik was overtuigd dat het destijds succesvol stoppen aan de medicatie lag, Champix. Na een paar weken dit middel te hebben geslikt waren geen bijverschijnselen opgetreden maar wel een onverschilligheid die zich manifesteerde. ‘Nou, dan roken we toch niet’?’ Geen probleem. Dat stoppen ging toen bijna vanzelf. Wat er niet in het blog staat is dat ik na ongeveer tien maanden dacht dat ik wel eens een sigaretje kon proberen. Dat kan dus absoluut niet en binnen enkele weken rookte ik weer op volle toeren. Dan ben je echt een verliezer en zo voelde dat ook. Big time.

DAT WAS EENMAAL

Vorig jaar vond ik, gedreven door economische overwegingen en mijn leeftijd, dat het hoog tijd werd weer een stoppoging te doen. Wederom in overleg met de huisarts en met behulp van een groepstraining in het ziekenhuis en medicatie. De zorgverzekeraars vergoeden één stoppoging per kalenderjaar.  Net als in 2016 ook weer met stichting Sinefuma, dat was destijds goed bevallen.

Bij het begin van de tweede serie bijeenkomsten, dat was juni vorig jaar, hoorden we van de trainster dat Champix tijdelijk uit de handel was vanwege mogelijke carcinogene stoffen in het middel. De moed zakte in mijn schoenen. Terecht, want de andere twee medicaties (Zyban en Decigatan) probeerde ik uit en die deden helemaal niets bij mij. Nul komma nul en ik bleef dus onverminderd roken.

DAT WAS TWEEMAAL

Buiten ‘cold turkey’ zijn er meerdere manieren om te stoppen met roken. Met name nicotinepleisters en nicotinekauwgum zijn populair. Beide zijn gebonden aan precieze doseringen en strakke richtlijnen voor het gebruik. Een andere optie is medicatie, pillen dus. Het zijn eigenlijk aangepaste antidepressiva. In Vietnam, zo is het verhaal, kregen soldaten met PTSS vergelijkbare antidepressiva en bij sommige van die middelen bleek dat veel soldaten stopten met roken. Bij mij werkte dat dus ook, althans met de Champix-versie. De frustratie dat Champix, het meest succesvolle middel van allemaal, niet meer te krijgen was vond ik eigenlijk niet te verkroppen. In september begon ik eens te zoeken op internet of er wat bekend was over de herintroductie van Champix. Op een Engelse website las ik dat men er hard mee bezig was. Dat klonk bemoedigend! In oktober deed ik nog een poging en via de Engelse National Health Service (NHS) kwam ik erachter dat de NHS in samenwerking met TEVA op het punt stond Champix weer te introduceren, zonder de kwalijke stoffen uiteraard. In december belde ik TEVA in Haarlem over hoe en wat. Het bleek dat de week ervoor het middel weer verkrijgbaar was gekomen in Nederland! Niemand wist dat nog. Champix is ontwikkeld door Pfizer, en de TEVA-versie van het medicijn heet nu, naar de stofnaam, ‘VARENICLINE TEVA’. 

Ik heb mij in januari direct voor een nieuwe groepstraining aangemeld en de eerste training was gepland op 10 februari jl. De groepsbijeenkomsten voltrokken zich precies in de periode van J.’s malheur met haar elleboog en schouder. Het was eigenlijk wel even een fijne afleiding voor mij. De bijeenkomsten verliepen precies als alle andere keren. Zeven wekelijkse bijeenkomsten met een groep van ongeveer 15 tot 20 mensen waarvan er aan het einde ongeveer driekwart over bleven. De anderen waren afgehaakt en weer gaan roken. Tijdens de sessies worden er vooral ervaringen uitgewisseld. Het doel daarvan is om ‘het leed’ te delen en elkaar te motiveren. Vanaf de tweede sessie wordt er ook koolmonoxide gemeten met een blaaspijp-apparaat. Als je gerookt hebt dan is dat zichtbaar aan een ademmeting. De derde bijeenkomst moet collectief worden gestopt. De CO-metingen bij elke daaropvolgende sessie zijn dan een goede stok achter de deur. Iedereen moet blazen!

Ik was de enige van de groep die medicatie gebruikte. De anderen hielden het op pleisters en kauwgum. Het gebruik daarvan moet goed gepland worden qua tijdstip, tijdsduur en met de juiste sterktes en zo. Ik hoorde ook veel geklaag over slaapstoringen, nachtmerries, huidirritaties, problemen met de stoelgang en dergelijke. Allemaal gehannes dus en bovendien blijf je jezelf nicotine toedienen. Steeds minder, maar toch. Met Varenicline hoef je alleen maar ’s ochtends en ’s avonds een pilletje te slikken en klaar is Kees. Na de stopdatum ging het prima met mij. Waarom zou ik nog roken eigenlijk? Echt bijzonder dit effect. Afgelopen maandag hadden we de laatste bijeenkomst. Onze instructrice had cake gebakken, we evalueerden nog wat, we poseerden voor een foto, namen afscheid van elkaar en dat was het dan. 

 (I.v.m. privacy zijn de deelnemers onherkenbaar gemaakt)

Vandaag (4 april) is de 33e dag dat ik niet rook. Ik moet nog een paar weken mijn medicatie slikken en dan is het echt klaar met de pillen.

DAT WAS DRIEMAAL - SCHEEPSRECHT!