FOTOGRAFIE & SONY DSC HX-60

We weten allemaal hoe snel software steeds beter en intelligenter wordt. Kijk maar naar allerlei AI-applicaties die we tegenwoordig gebruiken. ‘Embedded’ software in de meest uiteenlopende apparatuur maakt het leven steeds makkelijker. Embedded software is ingebouwd in industriële en consumentenproducten die draagbaar zijn of ‘stand alone’ functioneren. Bijvoorbeeld smartphones, laptops, wasmachines, koffiezetapparaten, auto's, enzovoort. Eigenlijk bijna alles wat niet met keilbouten ergens aan vastgeschroefd is. De smartphone is natuurlijk het grootste embedded wonder van deze tijd. Die kan nog net niet het gras maaien en de luiers verschonen, maar dat is een kwestie van tijd. Allemaal bij wijze van spreken he?

Afgezien van de eindeloze hoeveelheid functionaliteiten, verbaas ik mij steeds meer over de fotografische capaciteiten van de modernste smartphones. J. heeft onlangs zowel een nieuwe Samsung als een nieuwe Apple in gebruik genomen. De eerste als onderdeel van haar KPN abonnement en de tweede van de baas. De kwaliteit van de foto's van beide toestellen zijn niet normaal. Bovenstaande foto maakte J. vorig jaar met haar vorige Samsung. Het is in slot Schönbrunn in Wenen. Gemaakt met met haar vorige toestel, een Galaxy A52s! Het toestel stelde scherp, corrigeerde de witbalans, de belichting, de kleur, eigenlijk alles in een 'split second'. Ook dat toestel was al een technisch wondertje. De A52 was uitgerust met het z.g. quad-camera systeem (4 camera's). Zelfs bij weinig licht zorgde de 64 MP hoofdcamera voor een zeer goede kwaliteit. Het toestel had daarnaast een ultra-groothoekcamera 12MP, een macrocamera 5MP en een dieptesensor 5MP.  Het toestel is uit de handel en wordt inmiddels fotografisch in de schaduw gezet door haar nieuwe smartphones. 

Als we samen op pad zijn en ik heb mijn Nikon SLR bij mij dan raak ik bijna gefrustreerd. Uiteindelijk haal ik met nabewerking ook wel prima resultaten, maar dat is gewoon veel werk, terwijl de smartphones met ‘point & shoot’ instant minimaal hetzelfde resultaat bereiken, zo niet beter! Nabewerken vind ik leuk en het hoort bij serieuze digitale fotografie en ik doe het al meer dan twintig jaar. Maar wie  doet en wie wil dat nog? Met de technische resultaten van de moderne smartphone lijkt nabewerking bovendien overbodig. Ik moet wel benadrukken dat nabewerken met een smartphone ook kan door allerlei ingebouwde tools of zelfs met 'third party' applicaties. Is er dus eigenlijk geen bestaansrecht meer voor de ‘gewone’ fotocamera’s? Dat is een interessant onderwerp waar ik nog een keer induik. 

Hoe goed zijn de beste smartphones als fototoestel vergeleken met de SLR van weleer en de systeemcamera's van nu? Waarom zou je die laatste twee nog overwegen om aan te schaffen? Ik som eerst maar eens de sterktes en zwaktes op.

SMARTPHONE

Sterktes

• Licht, compact, volledig automatisch en altijd bij de hand.
• Point & shoot dus en er kan eigenlijk bijna niets mis gaan.
• Vanwege de steeds betere software werkelijk fenomenale resultaten.

Zwaktes

• Kleine sensor waardoor, theoretisch, er minder dynamisch bereik is dan met een grotere sensor. Ik merk er eerlijk gezegd niets van. Foto’s midden in de nacht genomen zijn nog best goed en zonder ruis van betekenis.
• Zoom. Ondanks een hele rits cameraatjes en lenzen in de meest geavanceerde moderne smartphones, blijft dit dé achilleshiel van de smartphone. Inzoomen moet digitaal of met een beperkt lensje. Hier verliest voor mij de smartphone het voor 100% van de camera's met een echte, dus optische, zoomlens. Als je niet optisch kunt inzoomen ben je gewoon een groot deel van de creatieve mogelijkheden kwijt. Killing...
• Geen zoeker en dat is uitermate nadelig bij zonnig weer.
  
  

SPIEGELREFLEX & SYSTEEMCAMERA’S

De moderne systeemcamera is een doorontwikkeling van de Digital Single-Lens Reflex (DSLR), de spiegelreflex. De spiegel zit er niet meer in maar verder zijn ze conceptueel vergelijkbaar en op beide kun je andere lenzen zetten. De systeemcamera is uiteraard weer een aantal flinke stappen verder op het gebied van software en elektronica. Het aanbod DSLR's loopt vlot terug, dus de systeemcamera heeft het binnenkort volledig voor het zeggen!

Sterktes

• Grote sensoren (tot full frame) geven erg veel detail en heel goede prestaties bij weinig licht.
• Heldere zoeker die zorgt dat je ook met veel licht kunt zien wat je fotografeert. Bij een DSLR via de spiegel en bij een systeemcamera elektronisch via de sensor.
• Uiteraard de mogelijkheid lenzen te kunnen verwisselen en andere lenzen te gebruiken zoals tele- en zoomlenzen. Dit is echt het grootste verschil met de smartphone die dit niet kan en voor mij dus een knock-out criterium in dit vergelijk. Knock-out voor de smartphone bedoel ik dan, voor de duidelijkheid.
• Degelijk en robuust gebouwd.
• De camera's van de topmerken zijn geschikt voor professioneel gebruik.

 Zwaktes

• Groter, zwaarder en het is echt een last om met camera en lenzen onderweg te zijn. Als je geen professional bent of wat ouder wordt en het gesleep gewoon zat bent, dan kan het een doorslaggevende reden zijn of worden om van de aanschaf van dit soort camera's af te zien.
• De nieuwe systeemcamera’s zijn erg duur, maar de prijzen beginnen gelukkig wat te zakken. De DSLR’s verdwijnen langzaam maar zeker van de markt. Jammer...
   

SAMENVATTING

Als ik het bovenstaande samenvat en conclusies trek dan kom ik op het volgende:

• Voor dagelijkse foto’s, vakanties, social media, herinneringen maar ook serieuze fotografie zijn smartphones zó goed dat je er bijna alles mee kan. Behalve spelen met lange brandpuntafstanden (lees: telefoto’s maken) en dan haken serieuze hobbyisten en (professionele) fotografen gewoon af, daar bestaat geen twijfel over. Maar voor bijna iedereen zijn ze echt geweldig.
• Voor meer serieuze, artistieke, technische en professionele fotografie blijven systeemcamera’s en ook de oudere DSLR’s onovertroffen. Maar dat gesleep he? Dat blijft een keuze.

MAAR...

Maar... dit is niet het hele verhaal! De aanleiding om weer eens wat over fotografische hardware te schrijven was de ontdekking van mijn Sony DSC HX-60. Zie mijn Sail-blog. De Sony is een zogenaamde compactcamera. Deze waren tot ongeveer 15 jaar geleden buitengewoon populair. Het was een apart camera-segment en heb ik hierboven niet benoemd. Het waren uitstekende camera's en alle bekende merken verkochten ze. Nadeel was dat ze soms wel erg klein waren voor mensen met grote handen. De vraag naar de compactcamera stortte in met de komst van de smartphone. Ze worden niet meer gemaakt behoudens een paar peperdure modellen. 

Een ander niche product is de bridgecamera. Die zijn wat kleiner dan de systeemcamera's en spotgoedkoop. De bridgecamera heeft een vaste zoomlens, soms soms wel met een bereik van 1000 mm+. Dat is echt wel vet. Wie geen kilo’s glaswerk wil meesjouwen en niet zijn of haar hypotheek wil verhogen, kan eigenlijk alleen bij bridgecamera’s terecht. Ik denk aan vogelaars met een wat kleinere beurs bijvoorbeeld. Ik heb er diverse gehad van Fuiji. Het aanbod is echter uiterst minimaal en ik vrees ook voor de toekomst van dit type camera.

Wij hadden destijds dus geluk met onze impulsaankoop van de Sony DSC HX-60 compactcamera. Dat is inmiddels een paar jaar terug. Hij beviel erg goed toen ik hem voor heerst gebruikte tijdens Sail. Ik beloofde terug te komen op deze camera. Kon hij het een beetje opnemen tegen mijn Nikon DSLR? Ik heb de kleine Sony inmiddels getest en de conclusie is dat het mijn ‘daily’ camera wordt. Deze Sony biedt gemak, creativiteit op allerlei vlakken, een heerlijke compactheid en prima resultaten. Hij kan zeker in de schaduw staan van mijn Nikon en op creatief vlak laat mijn Sony een smartphone in het stof bijten. Maar de instant resultaten van de modernste (en erg dure) smartphones zijn zo ongelofelijk goed, dat redt de Sony niet. Maar met nabewerking, het is mijn hobby tenslotte, loop ik dat grotendeels weer in. De fenomenale zoomlens is voor mij echter een niet te verslaan voordeel en de reden om de Sony ‘daily’ te maken. Ik ben verder tevreden over de prestaties, ook bij weinig licht. Ik heb in een paar dagen een kleine hoeveelheid testfoto's gemaakt. Met name om de resultaten te zien bij schaars licht. Klik op de hyperlink hierna om de resultaten te zien van mijn 'zakjapanner':

HYPERLINK: SONY DSC HX-60 | PORTFOLIOLIO

Tsja… erg blij dus met mijn kleine Sony. Maar, eerlijk? Ik denk dat het een kwestie van tijd is dat smartphones op de een of andere manier ook zoom en telelens mogelijkheden gaan krijgen. Dat wordt misschien het einde van de ‘echte’ camera’s. Software en AI bepalen nu en straks ons leven, meer dan welke science fiction schrijver ooit kon vermoeden. We gaan het zien. Voor nu ben ik heppie de peppie met mijn kleine Japanse vriend en nabewerken blijf ik toch wel doen 😄

CHIP WICKHAM – THE ETERNAL NOW

Iedere vrijdag vraag ik Spotify naar ‘new releases’ gebaseerd op mijn voorkeuren. Op zich werkt het algoritme uitstekend en krijg ik passende suggesties. Maar dat ik helemaal blij ben met een nieuwe release komt niet vaak voor. De afgelopen twee jaar was dat onder andere het geval met muziek van Paolo Fresu, Muriel Grossmann en Charles Lloyd, voor zover ik dat kan terughalen. Deze week eindelijk weer eens een prachtig album: 'The Eternal Now' van Chip Wickham. Saxofonist en fluitist Wickham is een rijzende ster in het Britse jazzlandschap. Hij heeft een paar prachtige albums op zijn naam staan die variëren van enigszins traditionele jazz en hard bop tot meer groovy en spirituele jazz. Ik volg hem al geruime tijd want zijn werk spreekt mij steeds meer aan. Het is Wickham blijkbaar nog niet goed gelukt om zich internationaal op de kaart te zetten. Ik kom nog maar weinig over hem tegen in de muziekpers en sociale media, de Engelse platforms uitgezonderd. The Eternal Now is van dusdanige kwaliteit dat het echt wel hoog tijd is dat ik hier bij Chip en zijn muziek stil te sta.

Chip Wickham (1975) is een Britse fluitist en saxofonist die begon in hip-hop en drum & bass maar zich ontwikkelde naar jazzmuzikant. Jazz is waar zijn hart ligt, zoals hij op zijn website zegt. Hij maakte voor Gondwana Records een reeks spirituele en soulvolle jazzalbums, waaronder Cloud 10 (2022) en Blue to Red (2023) en nu zijn meest recente werk The Eternal Now. Chip combineert traditionele jazz, met sfeervolle en spirituele muziek en invloeden van, onder andere, Lonnie Liston Smith. Hij werkt tegenwoordig veel samen met Matthew Halsall, oprichter en de grote man van Gondwana Records. Zij speelden op elkaars wederzijdse albums. Ik ben ook van Matthew een groot bewonderaar, ik mag wel zeggen van het eerste uur. Matthew's muziek en spel staat, ook internationaal, zeer hoog aangeschreven. Chip is dus in uitstekend gezelschap.

‘The Eternal Now’ is Chips vierde release voor Gondwana Records en wat mij betreft de beste. Deze nieuwe release heeft iets meer eigens dan Chip's voorgaande albums. Ik vind het erg aangename muziek met een heerlijke flow waarbij mijn meeste punten gaan naar drummer Luke Flowers. Maar alle muzikanten verdienen de credits voor het afleveren van dit prachtige album. Onderaan dit blog heb ik hun namen opgesomd.
 

In het recente verleden fulmineerde ik regelmatig tegen de nieuwe stijl van jazz-drummen. Met name de Engelse drummers lijken met elkaar te hebben afgesproken dat ze zo druk en onrustig mogelijk te keer moeten gaan op hun trommeltjes. Vooral geen groove! Daar ben ik het echt totaal niet mee eens. In mijn beleving is een jazzdrummer de motor en sfeermaker die met groove, dynamiek en interactie zowel de timing bewaakt als de muziek vooruit stuwt. Dat gaat niet als je de drumkit als expressief instrument gebruikt en de pulse loslaat zoals bij meer vrije stijlen. Flowers begrijpt dit als geen ander; geen gekloot op trommeltjes. Hij heeft niet voor niets een muzikaal CV dat er niet om liegt. Als die man een groove neerlegt ga ik bijna zweven. Luister maar eens naar ‘Nara Black’. 

 

Geweldig toch? Het klinkt warm maar ook een beetje vertrouwd. Ik zie op het filmpje ook de aloude Fender Rhodes, wat een geweldig instrument. Ik moet ook denken aan 'Return to Forever' met onder andere Flora Purim. Het was ooit één van de belangrijkste en meest succesvolle jazz-fusion bands. Maar ja, wie weet dat nog? Hun eerste en meest succesvolle album is van 1972 en Chick Corea overleed inmiddels alweer bijna vijf jaar geleden...

Zoals alle Gondwana producten klinkt dit album excellent. Halsall en zijn recording engineers slagen er doorgaans in om een warme, rijke en gedetailleerde sound neer te zetten die overtuigt zonder klinisch te zijn. Ondanks de veronderstelde inferieure kwaliteit van de Spotify stream*) klinkt deze muziek serieus goed in mijn 'Mancave'. De vintage en refurbished Luxman versterker en idem B&W speakers zijn uiteraard essentieel daarbij, want die staan hun audiofiele mannetje nog altijd met verve. Deze muziek komt overtuigend binnen, maar met High End audio apparatuur zal het zeker nog briljanter klinken, mits de akoestiek ok is. Chip beveelt overigens de vinyl versie aan van zijn album. Maar dat is een muzikant en die hebben veel verstand van muziek maar weinig van audio 😂😂😂

*) Audiofiele statusretoriek noem ik het. 'Presbyacusis' heet het natuurlijke gehoorverlies vanaf ons twintigste levensjaar. Dat gaat heel geleidelijk maar het neemt ons gewoon te grazen. De teruggang zorgt er voor dat het verschil tussen lossless en lossy (mits hoogste compressie-kwaliteit) vanaf een bepaalde leeftijd, ongeveer vijftig, vijfenvijftig jaar, niet meer waarneembaar is. Het verschilt uiteraard per individu. Ook 24 bits/44,1 kHz audio ligt trouwens buiten de waarneming van het volwassen menselijk gehoor. Het bestaansrecht daarvan is technisch en ligt bij de extra speelruimte die het biedt bij mixing, mastering en nabewerking.

 

Spotify streamt overigens vanaf deze maand lossless tot 24 bits/44,1 kHz. Het wordt stapsgewijze uitgerold en vanaf vandaag (!) bij mij. Sterker, vanaf nu! Het is de audiofiele aardverschuiving waar men al jaren op zit te wachten. Voor mij minstens tien jaar te laat ben ik bang. Ik kan het nu niet testen want mijn Yamaha streamer ondersteunt het niet. Bovendien weet ik voor 99% zeker dat ik het verschil niet ga horen. Maar ik ben toch wel nieuwsgierig, ondanks mijn leeftijd. Bovendien, 'The proof of the pudding', enzovoort... Spotify vraagt (nog) geen etxra geld. Dat kan wel eens lastig worden voor veel andere aanbieders. Ik ga eerst maar eens een nieuwe streamer kopen voor in de huiskamer. Dit wordt zeker vervolgd!

Sorry, ik dwaal af, het ging over Chip Wickham's nieuwe album. De muziekstijl op deze studioset van Wickham wisselt met natuurlijk gemak van groovy modale hardbop naar rustiger of soulvollere songs. Maar, jemig, elke noot is 100% raak. Waanzinnig goed gewoon en, zo lijkt dat, moeiteloos gespeeld. Al met al, dit album is niet grensverleggend, maar de muzikaliteit, het vakmanschap en de sfeer van Wickham's muziek is subliem. Ik voorspel dat deze man een artiest van grote betekenis kan gaan worden. De tijd zal het uitwijzen. Absoluut aanbevolen, maar dat zal geen verrassing zijn.

Chip Wickham – altofluit, fluit, sopraan- en tenorsaxofoon

PEACH. – vocals

Eoin Grace – trompet & flugelhorn

George Cooper – Fender Rhodes

Simon ‘Sneaky’ Houghton – contrabas

Luke Flowers – drums

Christophe Leroux – cello

Snowboy – conga’s & percussie

Mohamed Oweda – viool

Lia Wickham – vocals

SAIL 2025

 “Zullen we weer naar SAIL gaan dit jaar?” vroeg J. ‘Tuurlijk, leuk, goed idee!” zei ik. De vorige keer was in 2015 en toen zijn we er ook geweest en dat was een eclatant succes. Het was destijds geweldig mooi weer en we waren er van ‘s ochtends een uur of tien tot en met een prachtige zonsondergang. Een topdag. Niets stond ons dus een nieuw bezoek aan het grootste maritieme evenement ter wereld in de weg. Nou, toch wel... Een beetje rekenen en ik kwam op 200 tot 250 euro voor een half dagje SAIL Amsterdam met zijn tweeën. Dat vond ik gewoon te veel. Ons nieuwe leven, met ondergetekende in de rol van pensionado, vraagt om serieus en enigszins terughoudend financieel beheer. We zochten op Google maps naar een andere locatie dan Amsterdam, dan maar zonder rondvaart. De start van SAIL Amsterdam vanuit IJmuiden heet de SAIL-In Parade. Dat is de officiële intocht waarbij de tall ships en andere deelnemende schepen, na het verlaten van de sluizen van IJmuiden, over het Noordzeekanaal richting de Amsterdamse haven varen.  Start om 10:00 uur. Duidelijk verhaal, we pakken de auto en parkeren ergens langs het kanaal en dan zien we daar de tall ships en andere vaartuigen langskomen. Appeltje-eitje. Ju zag op de kaart een wijk langs het water in Velsen-Zuid met een park. “Dan parkeren we daar de auto en zoeken een bankje langs het kanaal!” Top idee! Koffie en broodjes erbij, kan niet mis gaan. Daarna gaan we dan aan het strand lunchen en dan hebben we voor een fractie van de kosten toch ook een leuke dag? We konden niet wachten, echt zin an.

De volgende dag reden we richting IJmuiden en Velsen om ons slimme en vast wel unieke plan ten uitvoer te brengen. Wat een lekker stel he? Lief maar dom... Al tientallen kilometers voordat er nog maar sprake was van lange schepen of Noordzeekanalen, zagen we links en rechts verstopte wegen, wegomleidingen en afgesloten wijken met verkeersregelaars om al het verkeer in goede banen te geleiden. Echt, alles stond muurvast of was afgesloten. Ons doel, Velsen-Zuid, was totaal onbereikbaar. We kregen echt de slappe lach om ons zelf. "Wat een naïeve sukkels zijn we toch 😂😂😂". Is het op deze planeet überhaupt nog ergens rustig als er iets bijzonders is te zien?

Na enige tijd reden we in een lange file richting IJmuiden. Omdat we gisteren hadden bedacht na het evenement iets te lunchen aan het strand, sukkelden we dus maar wat verder die kant op. Op een gegeven moment reden we vlak langs de dijk van het kanaal die helemaal vol stond met mensen en daarachter kwamen opeens de schepen heel goed in beeld! Helemaal geen gekke plek om te kijken naar de parade. Soort van, bijna, eerste rang eigenlijk!

De file stond even stil en we spraken af dat J. de auto uitging zodat in ieder geval één van ons de schepen zou kunnen zien en fotograferen. Ik zou proberen ergens te parkeren. Ze stapte uit en mengde zich tussen het publiek en ik reed langzaam verder. We zouden elkaar wel weer vinden. Ik sloeg iets verderop een willekeurige straat in en zag na 100 meter een nagenoeg leeg parkeerterrein! Naast het politiebureau. Een minuut of tien later stond ik ook op de dijk tussen het publiek, iets verderop dan waar J. uit de auto was gestapt. Waar ik stond had ik ook een geweldig zicht op de vaartuigen met de schitterende tall ships. Er heerste een opvallend goeie sfeer bij de bezoekers en het voelde ouderwets gezellig. Zo 'van toen was geluk nog heel gewoon'. Na een uur vonden we elkaar weer. We hadden allebei volop genoten en foto’s kunnen maken. 

Het indrukwekkendste tall ship was wat ons betreft de B.A.P. Unión uit Peru. Dat is een viermastbark (zeilschip met vier masten) en het grootste tall ship van 'The Americas'. De B.A.P. Unión dient als opleidingsvaartuig voor marine cadetten en als drijvende ambassadeur voor de cultuur en tradities van Peru. Het schip is pas in 2015 gebouwd! Het hoogtepunt was het moment dat tientallen matrozen op de ra’s klommen bij wijze van zeilvertoon en groet. De hoogste mast is 53,5 meter hoog (lang?).

Ik had vandaag voor het eerst onze Sony DSC-HX60 bij mij, een compacte superzoom camera. Ik ben het gesjouw met zware spiegelreflexcamera’s een beetje zat en had mijn Nikon thuisgelaten. De Sony hadden we jaren geleden als tweedehandsje gekocht. Vanaf dag één waren we de accu’s en de oplader kwijt. Lekker handig, not... Ik kwam de camera onlangs weer tegen en bestelde voor een paar tientjes een oplader en twee accu’s. Een heerlijk makkelijk en stevig gebouwd cameraatje dat inmiddels zelfs geld waard is, zo vertelde de verkoper van Kamera Express. Het zoombereik van 24 tot 720 mm is echt gaaf. Ik denk dat deze camera zo maar eens mijn ‘daily cam’ kan gaan worden. Vandaag een mooie dag om deze kleine Sony aan de tand te voelen. In de kleine fotoselectie, zie hierna, staan een paar vrouwelijke Peruviaanse cadetten boven in de mast van de B.A.P. Unión op meer dan 50 meter hoogte en ongeveer 120 meter ver weg. Geweldig, dat zoombereik, dat gaat de beste smartphone mooi (nog) niet redden en je moet een peperdure lens (2K+) kopen voor een SLR om dit bereik te halen. De camera beviel dus uitstekend. Het werkt allemaal super, weegt bijna niks en verdwijnt zo in een binnenzak, zo makkelijk. Ik ga nog een paar testen doen bij verschillende condities. Als dat goed gaat dan gaat de Nikon met pensioen, net als zijn baasje. Ik laat het later nog weten.

Ik heb een kleine selectie van foto’s gemaakt; hier even klikken: 

HYPERLINK: flickr | SAIL 2025

Na de bootjes hebben we geluncht aan het strand onder de rook van Tata Steel. Heel aparte omgeving. Hoogovens, de grootste zeesluizen ter wereld én een werkelijk prachtig zand. Maffe combinatie. Het was oprecht een leuk en afwisselend dagje. Geen zin in al te veel drukte en kosten? IJmuiden en omgeving is met SAIL dan helemaal niet verkeerd en een prima alternatief. Maar voor de volledige ervaring moet je natuurlijk naar Amsterdam.