Wij, mijn lieve vrouw J. en ondergetekende, hebben zo door de jaren heen een grote vrienden- en kennissenkring opgebouwd. Dat kan haast niet anders; gedurende een periode van vier tot vijf decennia hebben we samen vele tientallen werkgevers ‘gediend’ en met honderden collega’s gewerkt. Zo breid je je privé netwerk geleidelijk en ongemerkt uit met nieuwe kennissen en, soms, nieuwe vrienden. Maar adel verplicht en dat betekent dat het netwerk ook onderhouden moet worden. Tenminste, als het je lief is. Vooral als het gaat om het delen van belangrijke ‘life events’, wil je niet dat iemand uit de vrienden-, kennissen-, of familiekring iets belangrijks verneemt via de tam tam. Dat is ons ooit overkomen en dat is vervelend en heel erg pijnlijk. Iedereen constant op de hoogte houden van alles en nog wat is ook ongewenst. Daar zit niemand op te wachten. Maar de 'moderne' tijd biedt uitkomst en in dit geval is dat al jaren een weblog.
Ik beheer mijn weblog ‘Stoneageimages’ al sinds 2008. Ik gebruik het 'blog' voor bespiegelingen van uiteenlopende aard. Muziek is de enige constante in hetgeen ik schrijf. Verder waaiert het alle kanten op. Af en toe deel ik updates zoals ik die hierboven bedoel, als een soort dagboek. Ik deel mijn blogs al jaren niet meer actief. Geen zin meer in. Als mensen mijn verhaaltjes willen lezen dan weten ze waar ze moeten zijn. Maar deze keer deel ik mijn blog wél met zoveel mogelijk vrienden, kennissen en familie om pijnlijke omissies te voorkomen. Het zijn vandaag gelukkig geen al te schokkende ontboezemingen, maar ik vind het nu wel degelijk relevant om onze actualiteit eens een keer in een groter verband te delen.
Sommigen van u kennen mijn weblog niet. Bij dezen van harte welkom. Een weblog, ook wel een blog genoemd, is een website of onderdeel van een website waarop regelmatig nieuwe inhoud, zoals artikelen, verhaaltjes, meningen, foto's en dergelijke wordt gepubliceerd. Altijd in omgekeerd chronologische volgorde. Het is een online logboek of soms ook dagboek, waarbij de nieuwste berichten bovenaan staan. Op mijn weblog noem ik vanwege privacy geen namen maar voorletters of initialen. Mijn vrouw heet dus ‘J.’ en een goede vriend ‘KV.’, enzovoort. Onderaan elk gepubliceerde blog staat een kort profiel van Stoneageimages met een korte toelichting. Weblog en blog betekenen eigenlijk hetzelfde. Ik geef er de voorkeur aan om met weblog deze website te bedoelen en met blog de individuele verhalen. Het weblog kent inmiddels meer dan 200 blogs.
Wij hebben een turbulent half jaar achter de rug. De meest recente update op dit blog is van 26 maart jl. Om het blog van vandaag goed te kunnen volgen is het volgens mij zinvol om die laatste update even te lezen indien u dat nog niet heeft gedaan:
HYPERLINK: 26 MAART 2025
Ik ga hier nu verder vanaf genoemde datum.
ROTATOR CUFF
J. en haar zus vlogen eind maart naar Lanzarote voor een weekje vakantie. Dat was al lang geleden gepland en geboekt. Ze besloten, na overleg met J.’s arts en werkgever, toch maar te gaan. De geopereerde elleboog herstelde geweldig en het litteken zag er al keurig uit dus er leken geen bezwaren op de loer te liggen. Maar het reizen trok een aardige wissel en eenmaal op het Canarische eiland ging haar rechterschouder waanzinnig veel pijn doen. Na consult en advies van de HAP in Nederland, is zij meerdere malen op Lanzarote naar de dokter en het ziekenhuis geweest. Er werd zelfs een MRI gemaakt. De Spaanse orthopedisch chirurg constateerde aan de hand van de MRI dat ze in de rechter schouder een gescheurde ‘rotator cuff’ bleek te hebben. Ze had in Nederland al vreselijke pijn in die schouder, maar, onlangs herhaaldelijk verzoek van haar kant, werd er geen aandacht aan besteed. De rotator cuff is een groep van vier spieren en pezen in de schouder die zorgt voor stabiliteit van het schoudergewricht en armbewegingen mogelijk maakt. J. kreeg een corticosteroïde injectie om de ontsteking te lijf te gaan en de pijn te bedwingen. Dat hielp! Dankzij de mooie locatie, de juiste medicatie en de injectie hadden de dames toch een prima vakantie, ondanks al het gedoe. Met MRI-data en Spaanse medische verslaggeving op zak, vertrokken zij na 8 dagen weer naar het Noorden.
Terug in Nederland bezochten we samen haar orthopedisch chirurg in ons ziekenhuis om de nieuwe situatie te bezien. Hij keek een minuut naar de Spaanse MRI op zijn beeldscherm. “Inderdaad, ik zie het. Dat moet geopereerd worden.” Geen woord van inleving of spijt dat dit niet was herkend of zelfs onderzocht in Nederland. Maar verder was hij wel duidelijk. Operaties aan de rotator cuff zijn geen sinecure. De uitkomst is niet 100% gegarandeerd succesvol maar altijd pijnlijk. Zowel na de operatie als gedurende het herstel van meerdere maanden! Er is wel wat bij die pijn voor te stellen: pezen groeien niet meer vast aan het been maar moeten worden vastgeniet. Auwww. Hij adviseerde een om een datum af te stemmen voor de operatie.
Op het linker plaatje is te zien waar de pees aan de schouder is vastgegroeid. Eenmaal gescheurd dan groeit dat nooit meer vast en dan moet de pees met nietjes of krabbetjes worden vastgemaakt op de plek waar de pijl op het rechter plaatje naar toe wijst. 😖
Maar J. was absoluut nog niet toe aan een tweede operatie zo kort na de elleboogoperatie. Dan zou ze gedurende een aantal maanden aan twee armen minder valide zijn! In overleg met de huisarts en de orthopedisch chirurg kreeg J. een verwijzing voor een second opinion. Tussendoor kreeg ze nog een corticosteroïde injectie en die hielp.
We zijn vorige week voor de second opinion geweest in een ander ziekenhuis in de buurt. Deze tweede chirurg zat een beetje op de wip. Wel of niet opereren. Maar na een uitgebreide samenspraak met J. leek het een redelijke optie om de situatie een half jaar aan te kijken. Eigenlijk de uitkomst die J.’s voorkeur had. Opereren kan altijd nog. Ze heeft eigenlijk nauwelijks bewegingsbeperkingen meer en het lijkt dat de overige pezen de schade goed op kunnen vangen. Ze heeft wel medicatie nodig om de pijn te beheersen. Daar moet ze geleidelijk vanaf en dat wordt haar uitdaging voor de komende tijd.
Hoofdzaak is uiteraard dat het functioneren van beide armen volledig zal herstellen. De prognose is naar verwachting goed maar herstel zal enige tijd duren. Als dat lukt, dan is ze klaar!
Het is allemaal snel opgeschreven en nog sneller gelezen. Het stukje tekst hierboven omvat zomaar een periode van bijna een half jaar die we het liefst onder de mat willen vegen, wat een ellende was dat. Vooral J.’s slapeloze nachten waren echt een marteling voor haar. De mantelzorg was ook even geen kattenpies, maar dat doe je uit liefde he? Vanaf nu kijken we vooruit en J. moet zich langzaam gaan oriënteren op terugkeer naar haar werk en autorijden en fietsen. Dat laatste zal wel een heftig dingetje worden.
VARIA
Ondergetekende heeft tot deze week (!) nog een klein half jaartje gewerkt om de schatkist wat aan te vullen. Het zou nog wat langer duren, maar lichamelijke klachten zoals artrose in handen, voeten en knie en heftige rugpijn én RSI-verschijnselen resulteerden in een anamnese waarbij de arts mij adviseerde te stoppen met werken. “Het is wel mooi geweest zo. Je lichaam raakt anders te vroeg aan het einde van zijn latijn”. Niet zo gek als je het op de keper beschouwd. Ik tik bijna een halve eeuw werken aan. Lees: ± 35 keer de wereld rond gereden met zakelijke en woon-werk kilometers, 40 jaar op mijn kont zitten achter een beeldscherm en 40 jaar elke dag 11 uur in touw. De laatste jaren dat ik fulltime werkte dacht ik echt serieus, als ik ’s avonds helemaal gesloopt met handen en voeten uit mijn auto kroop, “dat werken, het wordt mijn dood nog eens”. Maar, gelukkig, de laatste jaren vielen 100% mee. Ik had het onwaarschijnlijke geluk 4, 3 en 2 dagen per week te kunnen werken bij een voormalig werkgever (bedankt Jacques!). De laatste klus bij een andere club was drie dagen per week.
De dokter adviseerde mij, behalve te stoppen, een GLI-traject te gaan volgen. Een ‘Gecombineerde Lijfstijl Interventie’. Kijk maar even op Google als u meer wilt weten. Ik ben er mee aan de slag om uit te zoeken hoe en wat en hoe ik dat in de praktijk kan brengen. Ik ben nu bijna vijf maanden gestopt met roken en, net als in 2016, de kilo’s vliegen eraan. In 2016 ben ik na een jaar weer gaan roken.
Ik fiets mij drie slagen in de rondte, vorige week in drie dagen nota bene 184 (!) kilometer, maar de gewichtstoename is niet te stoppen. Ik ben blij en trots dat ik gestopt ben met de sigaretten, maar het heeft mij vooral gebracht dat ik elk moment dat ik niet lig of zit, 18 kilo extra moet torsen, and counting. Ik ervaar dat de zwaartekracht deze race wint als ik er nu niets aan doe. Ik houd al decennia mijn gewicht bij. Het is wel duidelijk wat mijn stoppen met roken momenten waren:
Voor al die wijsneuzen onder u: alleen dieet werkt niet, dat is een mythe. Dit verzin ik niet zelf, maar komt van, onder andere, de ‘Harvard Medical School’ en alle andere vergelijkbare kennisinstituten over de hele wereld. Een gecombineerde aanpak van leefstijl is wat ik nodig heb en met alleen minder calorieën gaat dat nooit lukken. Nooit. Een combinatie van beweging, fysiotherapie en dieet is de eerste stap die ik dan begeleid ga nemen. Wordt vervolgd.
HYPERLINK: STOP COUNTING CALORIES
Voor de rest van het afgelopen half jaar was er niet zo heel veel bijzonders te melden, behalve dat mijn schoonzus K. en haar vriend R. in juni zijn getrouwd. Klein comité maar toch een erg mooie, gezellige en zeer geslaagde trouwerij. Foto geblurred vanwege privacy.
Verder heb ik heel veel gefietst, veel gewerkt (tot deze week), gemantelzorgd (mantel gezorgd?), in de tuin gechilled, enzovoort. Vakantie zit er voor mij dit jaar vermoedelijk niet meer in. Gelukkig wonen we al 25 jaar heel mooi in een fijne buurt mét superburen en het voelt hier eigenlijk altijd als vakantie. Mede dankzij het schitterende weer van de laatste maanden compenseert dat zeker!
Per volgende maand hebben we nog maar één auto dus het wordt nu eindelijk eens tijd voor een mooie geldprijs in de loterij…
PENSIOEN
Maar, zoals al aangegeven, Ik ben eindelijk echt met PENSIOEN. Mijn laatste officiële werkdag was dinsdag 15 juli jl. Ik vind het nu al fantastisch! Ik hoef nooit meer om zeven uur (midden in de fokking nacht) uit bed om naar mijn werk te gaan. Wat heb ik dat tijdstip gehaat, al vanaf mijn schooltijd. Ik hoef nooit meer KPI’s te halen. Ik hoef nooit meer om half negen ergens te beginnen. Werkgevers hoeven mij ook nooit meer de maat te nemen. Dat wordt je als werknemer ook echt zo GI-GAN-TISCH zat. Ik heb wat managers en bazen meegemaakt die allemaal overtuigd waren dat zij een monopolie op de waarheid hadden. Breek mij de bek niet los. Nee, geef mij maar pensioen, wat een geluk! Uiteraard geen geraniums voor mij maar, ‘GLI activiteiten’, fietsen, fotografie, schrijven, muziek luisteren, beetje lezen, ‘klusjes’ in huis, wat sociale activiteiten, wat zorgtaken en natuurlijk leuke dingen doen met J. Ik ga mij niet vervelen.
