Weliswaar zijn wij geen muzikanten, maar we hebben ons wel degelijk een muzikale identiteit eigen gemaakt. Met 'wij' bedoel ik heel nadrukkelijk vrienden H. en R., ondergetekende en een paar vrienden die helaas niet meer onder ons zijn. Wat wil je, meer dan een halve eeuw naar muziek
luisteren en vele uren daarvan samen? Vooral toen we jong waren. In die beginjaren was luisteren naar bepaalde muziek bijna een dekmantel voor een veel 'ruimere' ervaring. We dompelden onze geesten regelmatig onder in een spirituele waas van fantastische en soms waanzinnige muziek. Een psychoactieve, bijna ayahuasca-achtige trip, maar dan zonder rare substanties. Ik durf de stelling wel aan dat de legendarische Britse band Soft
Machine wat dat betreft onze muzikale en spirituele top vertegenwoordigde.
Soft
Machine was een baanbrekende band, opgericht in 1966.
Hun werk was totaal uniek met invloeden uit jazz, rock, klassiek en andere contemporaine stijlen. Soft Machine kende in de loop der tijd talloze bezettingen, met een indrukwekkende rij van, doorgaans, zeer begaafde muzikanten. De oprichters
van de eerste incarnatie in 1966, waren Robert Wyatt, Kevin Ayers en Mike
Ratledge. Wyatt is 81 jaar en al jaren niet meer muzikaal actief. Ayers is in 2013 overleden en ik lees juist
dat Mike Ratledge ons op 5 februari jl. is ontvallen. Hij werd 81. Wij, de
vrienden, hebben de oude garde én Ratledge nooit zien spelen, maar ik vind het
niet meer dan gepast, uit dank en respect, om hier bij het heengaan van een belangrijke held uit onze jeugd
stil te staan. Wat hebben deze mensen ons leven verrijkt! Luisteren naar Soft Machine is nog steeds genieten, maar soms moet ik ook een brok melancholie wegslikken.
Voor wie meer wil weten over Soft Machine is internet geduldig, maar ook mijn eigen brouwsel in zake deze Britse muzikanten is de moeite waard. Het plaatst de band en onze ervaringen in context: Soft Machine
